The Teachings of Sri Ramana Maharshi – Silence and Solitude

Devotee: Is a vow of silence useful?

Maharshi: The inner silence is self-surrender. And that is living without the sense of ego.
Devotee: Is solitude necessary for a sannyasin ?
Maharshi: Solitude is in the mind of a man. One might be in the thick of the world and yet maintain perfect serenity of mind; such a person is always in solitude. Another may stay in the forest, but still be
unable to control his mind. He cannot be said to be in solitude. Solitude is an attitude of the mind; a man attached to the things of life cannot get solitude, wherever he may be. A detached man is always in

Devotee: What is mauna?
Sri Ramana Maharishi

Maharshi: That state which transcends speech and thought is mauna; it is meditation without mental activity. Subjugation of the mind is meditation; deep meditation is eternal speech. Silence is ever
speaking; it is the perennial flow of ‘language’. It is interrupted by speaking; for words obstruct this mute ‘language’. Lectures may entertain individuals for hours without improving them. Silence, on the other hand, is permanent and benefits the whole of humanity. By silence, eloquence is meant. Oral lectures are not so eloquent as silence. Silence is unceasing eloquence … It is the best language.
There is a state when words cease and silence prevails.

~ Courtesy: Sri Ramanasrama, Tiruvannamalai

Sanatana Dharma & Information Technology

I happened to meet an interesting person who is a specialist in the domain of IT. From the many different topics we discussed, an interesting one about Hinduism came out. He began to relate Hinduism with terminologies commonly used in Information Technology. The interesting talk that we had is gladly being presented here. For those who feel the terms to be Greek and Latin, please check the end of this article for an amateur’s definitions about them. You can read this article first and later re-read it with those derivations and appreciate how well it matches :). Enjoy!
I had this thought about Hinduism, although might sound funny at first, its matching terminology with that we have in IT. It is so wonderful how they conceived such great thoughts so long ago and formulated a system (Dharma) which can be both the oldest and the newest, all at the same time.
Sounds interesting.
Yeah, see here, we talk about Fault Tolerance a lot. I think Hinduism has built in Fault-Tolerance. By saying this, I don’t literally mean that the system (Hinduism) has failures as in IT term which means that it continues to run even when some part of the system fails. But how it continues to run even when it is faced acute threat from external sources, I meant.
As you may know, Hinduism faced times where in its people were threatened to be killed or forcibly got converted if they wish to live. Even then, it survived through the constant appearance of preceptors who rise from time to time and by those honest common-men and women who incessantly followed through however little in number, which is phenomenal.
It has RAID built-in, which means its ideals and philosophies are distributed across various means (levels) which can be recovered even if its lost.
(eg) have you read Siddha’s songs that deliver deeper meaning when looked deeper yet providing simple truths and analogies from the surface? If you read it plainly, it does not seem to contain anything in depth, but if you know the inner meaning, it leaves you awestruck. 
Another example is the rangoli’s that we put in front of our houses. They are remarkable symbols of energy, as said by one of my Reiki master.
Built in backup. The Vedas are a perfect example. They are NOT books, they were NOT written, but were perceived and realized by sages. They say that one who is good at this science can actually listen to the vedic verses even now, which are in the ether (cloud computing! – available in the cloud, at all times – hey, don’t make fun of me, but I find this whole thing very interesting). It was Sage Vishwamithra who said that the universe is reverberating with the sound OM and it is said that one can hear it during their advancement in meditation.
No, no! Please go on, I find it interesting too.
Extensive support – here too, we get exceptional support from various sources, Parents to be the foremost, followed closely by the Guru, and with such a massive awakening of Hindus initiated by greatest men like Adi Shankaracharya, Sri Ramakrishna Paramahamsa, Swami Vivekananda, our Saint of Kanchi (Paramacharya), Sri Ramana, The Buddha,  (..and he goes on naming the great souls of India which will require another long endless post so I present just a few of their names here). What marvelous souls are they? They came in for the salvation of the poor and they lived only for that. They provided support to the downtrodden masses like anything. I sometimes feel very primitive and tiny before the compassion and knowledge they all had! (he keeps his head down, in deep thinking…and in a while…) – Hmm..!
These souls put forth greatest truths in such simple terms and they marvelously have interwoven them in our day to day practices. Have you ever wondered why we show camphor to our Gods?
Yeah sort of, but I would love to hear it from you.
(smiles) You too are a perfect IT guy, who says ‘I don’t know’ in polished terms. The camphor represents our ego. When we burn it, we get to see our soul. This is why they show arathi in temples to the Murthy, who is dark (like the soul is behind the dark veil) to tell us ‘burn thy ego to witness thy self’
 Image Courtesy – Flickr
Whoa, that’s a wonderful thought. I use to think why these people burn camphor making the whole place stained black etc. Hmm…I feel I am so primitive now!
It is scalable, meaning it has place for everything, everyone and continues to grow more. Great thinker, philosopher, saint, blind-folded follower of rituals, superstitious (their superstitions are derived out of the ignorance but not from the system), everyone has their place here. More scientific revelations are paving more clarity to the followers accelerating growth. Have you checked SSRF and IISH? They come up with excellent articles on meditation, chanting and they urge you to study the Sanatana Dharma, question it and understand it, so as to follow through, thoroughly.
Based on requirements (individuals who question everything can follow the Gnana Yoga, ones who are devoted can follow Bhakti yoga and the likewise), one can choose the path that suits them. Sanatana Dharma does not expect the same coat to be fit in every Tom Dick and Harry. We are different and so is our perception, style and level of maturity. Fascinating too is that even the atheists do have a part. They are the ones who follow the stronger ‘Nethi Bhava’, which is negating the non-real by saying ‘not this, not this’ till they find the absolute truth. This falls under the broader category of Gnana Yoga, yoga of discrimination.
To sum up, I would say, Sanatana Dharma (aka Hinduism as it is commonly misinterpreted) is the perfect, state-of-the-art, Open Source  system ever. If we think of copyrighting the whole lot of truths laid down by Sanatana Dharma, its unimaginable since the very foundation of our human evolution, like Indus Valley Civilization and the Vedic period, seems to have erupted from this! The truth is laid down before you. You are free to test it, question it and validate it, and realize yourself. Sometimes it is modified by people to suit their comfort also (a not-so-great part however). By open source, I just mean the extensive source of knowledge is available to rich and poor alike. This is a system that seems to have benefited the poor more than the rich. I think India as a whole must start its Open Source methodology to solve its current problems.
This is a marvelous analogy. Thank you for sharing it with me. It was wonderful listening to you about it.
I am not sure if you’re thinking ‘this guy’s system (pointing his head), must have crashed’ but I enjoyed chatting with you too! 🙂
Terminologies and their IT derivations:
Fault Tolerance – the design which enables a system to continue operation, even at a possibly reduced level, rather than failing completely when some part of the system fails.
RAID – Redundant Array of Independent (as opposed to inexpensive, which is matching too) Disks. It is a storage technology that combines multiple disk drive components into a logical unit. Data is distributed across the drives in one of several ways called “RAID levels”, depending on what level of redundancy and performance (via parallel communication) is required.
Backup – It simply means to have a safe copy of your data that you find important. It is usually stored elsewhere, like in an external hard disks, internet (SkyDrive from Microsoft) and the likewise.
Scalable – how well a system enables addition or growth, like adding more hardware to an existing setup.
Open Source – is a philosophy or pragmatic methodology that promotes free redistribution and access to an end product’s design and implementation details, the product is free to be used (like free food)

Questioning – a vital base of Sanatana Dharma

 Perhaps, the core of Sanatana Dharma is solidified with this very attribute of Questioning. It is only by questioning, inquiring that one learns. It is also a proof to good listening, to ask good questions. Quite interestingly, almost any form of thought which is directed to learning is a question. Our ancestors used this natural way of the mind to imbibe their teachings. They not only encourage us question them, but dares us to challenge their claims!



Our Puranas illustrate a lot of dialogues between characters. Be it Yudhisthira answering the Yaksha’s questions in the Mahabharata or Arjuna questioning the Lord Himself through which the wonderful Gita was uttered by Lord Krishna, or Nachiketa questioning the Lord of Death to know what the absolute truth is, our Dharma encourages us to question more. It is said that the Vedas are a compiled formation of questions and answers.

The present is echoed with a lot of questions raised (thankfully) by our younger generation, by the non-believers and on-lookers, urging us to check our authentic references for answers. It is a common misconception that the young ones question a lot and they don’t quite follow what has been said. Contrary to this, given the proper answer, they are clear and keen on following something than the skimmers and old ones who will know some facts here and there and quote it during their meetings with foreigners only to show off. They seldom know that the foreigners know much deeper about Sanatana Dharma than themselves.

Coming back, the guru-shishya (guru-disciple) parampara is a wonderful method of questioning and enlightening the inquisitive mind. The guru not only answers, but propels the student to question more, thereby expanding his field of knowledge. The children are to be taken as a role model in questioning. They question everything and don’t pollute their minds with unwanted blocks. They question what they don’t know, what interests them, simple. The very first of Lord Buddha’s eightfold path is ‘Right View’, which means to see and understand things as they really are. Needless to say, asking the right questions will help one get the real view about something.


Here is an excerpt from Adi Shankaracharya’s Prashnothara Ratna Malika, a wonderful name which means Gem-Garland of Questions & Answers!

” Oh Lord! Which is to be taken?

The utterances of the Guru (Guruvachanam!)

The next question naturally is…

“Who is a Guru?

“One who has realized the truth and ever strives for the good of the disciple”

Today, in the myriads of corporate gurus and self-proclaimed gurus, the above answer can be easily read as “the one who never cares for the good of the disciple”. So care must be taken in posting the right question and to find the right Guru. Though this looks like a daunting task, it is said in the scriptures that for the right student who yearns for the guru, the right Guru will appear. Till then, keep your eligibility criteria under check and beware of the pseudo and boasting ones who call themselves as modern-age gurus.

Let’s ask right questions to get the right answers and never stop till we get it.



Even power cut is good sometimes!

I happened to visit Rameshwaram recently. Among the other beautiful things in the temple such as the world famous 3rd corridor, abhisheka to theSpatika Linga at 5 in the morning and the likewise, an incident happened whichnot only gave goosebumps but also wonder and inspiration.
The darshan of Ramanatha Swamiis done. We walk along the pathway towards Ambal’s shrine. A fairly decentcrowd. At first, the darshan happened as it were, normally. We started walkingalong the elevated wooden pathway (its a very good idea to have it before theshrine, enabling even the person at the far end have good darshan)and were slowly moving forward. 
Image Courtesy: Flickr 
Asa habit of many of us, I was moving without taking my glance out of Ambal, theMother of all creations and it happened. All of a sudden, the power went off,poof, and lo and behold! The beauty of Parvathavarthini amidst the traditionaloil lamps is beyond verbal explanations. It was as if She is suddenly there infront of us, smiling graciously at us. This mesmerizing event continued for awhile and the power came back.
I thought of Kerala where all the temples are lit up traditionally withoil lamps. Though the abundance of oil in that state gives some reasons forthis, a good thing to get inspired from them is their following of traditions.The aesthetically pleasing deitywith the sanctum sanctorum lit up using our traditional oil lamp looks faaarmore beautiful than the modern electric ones. IMHO.
Evenpower cut is good, sometimes!

என்ன ஆனார்கள் ததாஸ்து தேவர்கள்?

என் பாட்டி சிறு வயதில் சொல்வதுண்டு. நீ பேசுவதெல்லாம் நல்லதாக இருக்கணும் என்று. ஏன் என்று கேட்டதற்கு ததாஸ்து தேவர்கள்வீட்டின் நாற்புறத்திலும் இருப்பார்கள். நீ என்ன சொன்னாலும் ததாஸ்து, ததாஸ்துஅதாவது அப்படியே ஆகட்டும், அப்படியே ஆகட்டும்என்று சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார்கள் என்றார். அதனால் தான் நம் வீடுகளில் மங்கல வாத்தியங்களை ஒலிப்பதும், மந்திரம், ஸ்லோகம் மற்றும் தெய்வ வழிபாட்டுப் பாடல்கள் என்று வரையறுத்துள்ளார்கள் என்றும் கூறினார்.
மிக நல்ல விஷயமாயிற்றே இது!
பல வருடங்கள் கழித்து, இப்போது நான் என் பாட்டியைக் கேட்கிறேன், “பாட்டி, என்ன ஆனார்கள் ததாஸ்து தேவர்கள்?”

பாட்டி: ஏண்டா?”

“பாட்டி, வீட்டிலே எப்போ பாத்தாலும் சீரியல் ஓடுது. அதில எப்போ பாத்தாலும் யாராவது அழறா. முன்னெல்லாம் வெறும் லேடீஸ் அழுகை தான் இருந்தது, இப்போவெல்லாம் ஆணுக்குப் பெண் சரிநிகர் சமானம் என்றார்ப் போலே ஆண்களும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு அழுகிறார்கள். எந்த சீரியலைப் பார்த்தாலும் பொதுவாக இருப்பது இவை: ஆஸ்பத்திரி, யாராவது மண்டையில் கட்டுப் போட்டுக் கொண்டு இருப்பது, சீரியஸான நிலைமை, ஒரு பெண் இன்னொருத்தியை ஏதாவது செய்து தாழ்மை படுத்த விழைவது (கண்ணியமான சொல்லாக இருக்க வேண்டும் என்று மிகவும் மெனக்கெட்டு இவ்வார்த்தையைப் பிரயோகித்திருக்கிறேன்), இன்னபிற. அதில் வரும் வசனங்கள், வார்த்தைகள் சொல்லுந்தரமன்று. (அவைகளை நான் இங்கு வரிசை படுத்தத் தேவையில்லை. நீங்கள் இக்கட்டுரையைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே உங்கள் வீட்டிலேயோஅல்லது பக்கத்து வீட்டிலேயோ கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்அப்படி ஒரு வாக்கியங்கள்.)
இதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ததாஸ்து தேவர்கள் என்ன செய்வார்கள் பாட்டி? ததாஸ்து என்று சொல்வார்களா அல்லது கொஞ்சம் இண்டெலிஜென்ஸ் பயன்படுத்திப் பேசாமலிருப்பார்களா? அவர்களுக்குள்ளேயே ஒரு வேளை ஏங்கிக்கொண்டிருப்பார்களோ ஏதாவது நல்ல வாக்கியம் கேட்காதா, நாமும் ததாஸ்து ததாஸ்து என்று உளமாற சொல்ல மாட்டோமா?” என்று.
பாட்டி முறைத்தாள், “போடா, ஏதோ பொழுது போகறதுக்காக பாக்கறோம், அதைப் பெரிசா சொல்றியே? நீ பாக்கற இங்கிலீஷ் படங்கள் என்ன வாழுதாம்? எப்போப் பாத்தாலும் துப்பாக்கியும் கையுமாஅலையறான், படார் படார்னு சுடறான், இதுக்கு என்ன சொல்றாய்?”
“ஆனா இந்தப் படங்கள்ல சப் டைட்டில் போடறானே பாட்டி? டி.வியை சத்தமில்லாம வைத்தாக் கூடப் போதுமே, இந்த மாதிரி கீழ்த்தரமான, ஒரு குடும்பத்தில் பேச, கேட்கக் கூசும் வசனங்களை அவன் சொல்றதில்லையே?
பாட்டி முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள், மனதிற்குள் புத்திக்குத் தெரியுது, மனசு கேட்க மாட்டேங்குதேஎன்று நினைக்கிறாளோ என்னமோ? டீவி என்பது ஒரு கருவி தான். அதில் நல்லதைத் தேடுகிறோமா இல்லையா என்பது நம்கையில் தான் உள்ளது. புஷ்பக விமானம் ஒன்று தான். அது குபேரனிடம் இருப்பதற்கும் ராவணனிடம் இருந்ததற்கும் வித்தியாசம் உண்டில்லையா?
என்று தணியும் இந்த சீரியல் தாகம்?

Image Courtesy:
Smiley & Choice

The half baked story of Bhasmasura

To read this story in Tamil, please click here.

We all know the story of Bhasmasura. He prays to Lord Shiva and obtains a boon whereby whomever’s head he touches shall become bhasma, or ash. Lord Shiva grants the boon happily and the asura wants to test the boon, on the Lord Shiva himself, making him run away. Then Lord Vishnu appears as Mohini to mislead the asura towards self-demolition. But the logic in this story seems very weak and hilarious, hence qualifying for such a title above.


The logic so weak:

It is said that Lord Shiva is easily pleased (Ashutoshi) and he is called as Bholenath, bhola meaning innocent or child-like. A person who dropped Bhilwa leaves on the lingam from a tree top so as to keep himself awake and from falling down on a Shiva Rathri day is blessed to be in Shiva Loka. The rat which unknowingly caused the lamp in a Shiva temple to brightness with its tail became the great Maha Bali. Kannappa brought him meat which is chewed by himself to ensure good taste and he poured the abhisheka theertha from his very mouth and the Lord accepted it whole heartedly as he just wants pure devotion. While it is said, being innocent is not being naïve.

It is said that Lord Shiva does not see pros and cons when granting boons, and that he suffers sometimes because of this. While this noble thought raised in few great minds, let us look in to the logical part of the story.

Who doesn’t have fear or hesitation?
Those who are in power and position, generally
Those who does not care about anything, Muni’s, Rishi’s, Siddhas and elders with wisdom

But for the Lord who possess all the attributes and for the One Supreme, what are pros and cons and why to be checked? In fact it is the Asura who must have checked the cons. Shiva grants boons then and there, no conditions apply. When Bhageeratha prayed to Ganga and Brahma, they put forth conditions, valid of course, but the moment he prayed to Shiva, there He was, with his matted hair spread, ready to bear Ganga’s full might when she descends.

Now, here’s the logic.

The boon – those who are touched by Bhasmasura on their head will become just that, Bhasma or ash.

The left out logic – here this is a offensive boon and nothing is in there as a defense, to protect the Asura unlike Hiranyakasipu, who put so many complexities in his boon:

I shouldn’t get killed in a day, or night, inside the house or outside, by a man or a woman, weapon made of living or a non-living thing and so on. Lord Narasimha offered him a customized killing plan and killed him by satisfying all his needs. Our Bhasmasura probably didn’t have time to think all these, so he goes for a straight offensive boon. Touch and gone! poof. For the Lord who burnt the Kama with a mere look, this must have been a great sport of joy and he must have controlled his laughter while granting him the boon.

Had the asura thought for a while, (or the story-teller who drafted this), he must have asked the easily-pleased Lord as to what sort of potential disasters are there in this boon. He then must have explained him with compassion on the SPOF (single point of failure) and that there is No One who can stop Him from burning the asura, with one third of his third eye opened. But they didn’t have time and so it all started ‘Swami, I want to test your boon, can I?” etc.

But on the other hand, for the sake of assuming this story as real, there could be but just one possibility and it is this. We play with children asking them to catch hold of us and we pretend to run away, and then get caught, to make the child happy. Lord Parameshwara must have played this enchanting game with the asura and that is the only way this half-baked story gets qualified to. humbly thinks that this is a cooked up story.

பஸ்மாசுரனின் புஸ்வாணக் கதை

இக்கதையை ஆங்கிலத்தில் இங்கே படிக்கலாம்.
இக்கதையை ஏற்கனவே எழுதி பதிப்பித்திருந்தோம். ஆனால் தொழில்நுட்பக் காரணத்தால் பதிப்பித்தது தொலைந்து விட்டது. எனவே மறுபடியும்
தலைப்பைப் பார்த்தால் ஏதோ மாதிரி இருக்கிறதல்லவா? மேலே படியுங்கள்,  இத்தலைப்பை வைத்தற்கான காரணம் புரியும்.
முதலில் கதை:
பஸ்மாசுரன் தவம் செய்கிறான் சிவபெருமானை வேண்டி. நீண்ட, அரிய தவத்தினால் பரம்பொருள் மிக மகிழ்ந்து அவன் முன் வந்து என்ன வரம் வேண்டுமுனக்கு எனக் கேட்கிறார். அவனும் தான் யார் தலையில் கை வைத்தாலும் அவர் பஸ்பமாக வேண்டும் என்கிறான். சிவபெருமான் வரமளித்து விடுகிறார். உடனே அசுரன், ஸ்வாமி இவ்வரத்தை சோதித்துப் பார்க்க விரும்புகிறேன், உங்கள் தலையில் கை வைத்துஎன்கிறானாம். உடனே சிவன் ஓடி விடுகிறாராம். பின் மோஹினி வந்து அசுரனை மயக்கி அவனை அவன் தலையிலேயே கை வைக்க வைத்து அழித்து விடுகிறாராம். இது கதை, ஆம். வெறும் கதை தான். ஏன் என்று பார்க்கலாம்.
Image Courtesy:
உண்மையும் உட்டாலக்கடியும்:
பரமேஸ்வரன் ப்ரோஸ் கான்ஸ்எல்லாம் பார்ப்பவரில்லையாம், உடனே வரமளித்து விடுவாராம்.  பின் அவஸ்தை படுவாராம். இது ஒரு சாராரின் திவ்யமான மூளைகளில் உதித்த கருத்து. இது ஒரு புறமிருக்க, இதில் உண்மை என்ன உட்டாலக்கடி என்ன என்றால், பரமேஸ்வரன் ஆஷுதோஷி (the one who is easily pleased) என்றழைக்கப் படுபவர். அதாவது மிக எளிதாக இரங்கி விடுபவர். அதனாலேயே அவருக்கு போலேநாத் என்ற பெயரும் உண்டு, அதாவது போலா (bhola) என்றால் innocent அல்லது குழந்தையைப் போன்ற என்று பொருள். Innocent God என்று ஒருவாராக சொல்வார்கள். எனவே இவரை மகிழ்விப்பது சுலபம். ராத்திரி ஒரு மரத்தில் ஏறி இலையைப் பறித்துக் கீழே போட்டவனுக்கு சிவ சாயுஜ்ய பதவி, திரியை தூண்டிய எலி பலி (மஹாபலி) ஆனது. கண்ணப்பர் மிகப் புனிதமான பக்தியுடன் கொணர்ந்த எச்சில் படுத்திய உணவை கண்ணப்பாஎன்று உளமார ஏற்றார். எனவே நாம் எதைக் கொண்டு பூஜித்தாலும் (கல்லை வைத்து அர்ச்சித்தவர் உண்டு!) உண்மையான பக்தி ஒன்றையே எதிர்பார்ப்பவர் அவர். இது பரமேஸ்வரனின் கருணை. ஆனால் அதே சமயம் குழந்தைத்தனம் அறியாத்தனம் என்று எப்படி ஆகும்? Innocent, but not naive என்று சொல்வார்கள். யாருக்கு பயமோ தயக்கமோ இருக்காது?
  • பெரிய பதவியில் அதிகாரத்திலிருப்பவர்களுக்கு பொதுவாக,
  • எதையும் பற்றிக் கவலைப் படாத ஞானிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், பெரியவர்கள்
  • குழந்தைகள்
                            இவர்களுக்குத் தான்.
ஆனால் இது யாவையுமே கொண்ட இறைவனுக்கு எதுக்காக ப்ரோஸும் கான்ஸும் பார்க்க வேண்டும்? பார்க்கப் போனால் அந்த அசுரன் பார்த்திருக்க வேண்டும் கான்ஸை. யாதுமே தாமாகியிருத்தலில், ப்ரோஸ் என்ன கான்ஸ் என்ன பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது? அதனால் தான் டக்கென்று வரமளித்து விடுகிறார். பகீரதன் கங்கை, பிரம்மா எல்லோரையும் குறித்து தவமிருக்கையில் அவர்கள் எல்லோரும் கண்டிஷன் போடுகிறார்கள், ஆனால் சிவனை வேண்டிய மறுநொடி, “வரச்சொல் கங்கையை, நான் தாங்குகிறேன் அவளைஎன்று செஞ்சடை விரித்துத் தயாராகி விடுகிறார். 
இந்தக் குழந்தைத் தனமான இயல்பை இஷ்டத்துக்குத் திரித்துப் பண்ணிய கதை தான் பஸ்மாசுரனின் கதை என்பது எம் தாழ்மையான கருத்து.  இனி லாஜிக் மற்றும் காமன்சென்ஸ் பிரகாரம் பார்க்கலாம். முக்கியமாக அசுரனின் பக்கமாக முதலில் யோசிப்போம் லாஜிக்கை, பாவம்.
வரம்: யார் தலையில் கை வைத்தாலும் அவர் பஸ்பமாக வேண்டும்,  exception இல்லாமல்.
அசுர புத்திக்குத் தெரியாதது, மற்றும் இப்புஸ்வாணக் கதையைப் புனைந்தவர் யோசிக்காமல் விட்டது:
இவன் கேட்ட வரம் அடுத்தவரை இம்சிப்பது, ஆனால் தன்னைக் காத்துக் கொள்வதற்கு இதில் ஒன்றுமில்லை, உதாரணத்திற்கு இரண்யகசிபு கேட்டாற் போல என்னை இதால் கொல்ல முடியக் கூடாது, காலையில் கூடாது, இரவு ஆகாது, வீட்டுக்குள்ளே நோ நோ, வெளியில் வைத்துக் கொன்றால் ஆட்டத்திற்கு சேப்பு கிடையாது, ஆயுதம் வேண்டாம், இப்படிப் பலப் பல கண்டிஷன் போட்டுமே நாராயண நரசிம்ஹர் அதை எல்லாம் தவிடு பொடி ஆக்கி customized ஆக அவனை வதம் செய்து விடுகிறார். நம் பஸ்மாசுரனோ பாவம் இதையெல்லாம் யோசிக்கவே இல்லை. நேரடியாக அஃபென்ஸ் வரம் கேட்கிறான். டிஃபென்ஸுக்கு ஒன்றுமே இல்லை. ஒரு பார்வையால் மன்மதனை எரித்தவருக்கு இது பெரும் விளையாட்டாக இருந்திருக்க வேண்டும், சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு அவனைப் பரிதாபமாகப் பார்த்துத் தான் இவ்வரத்தை அளித்திருக்க வேண்டும் அவர்.
இறைவன் வரமளித்து விட்டார். இவன் யோசிக்க வேண்டாமோ, உடனே கையை வைக்கிறேன் என்கிறான். சிவன் சொல்லியிருப்பார் அப்பா குழந்தே, உன் வரத்திலுள்ள லூப் ஹோல் இது தான்‘, இது ஒரு பொடன்ஷியல் SPOF (Single Point of Failure). நான் நெற்றிக் கண்ணை ஒரு கால் பாகம் திறந்தாலே நீ பஸ்பமாகி விடுவாய். அதனால் இந்த விளையாட்டு தேவை தானா யோசித்துக் கொள்என்று கருணை கூர்ந்து சொல்லியிருப்பார். ஆனால் கதாசிரியருக்கு அவசரம், அசுரனுக்கும் அதனால் அவசரம், கை வைக்கக் கிளம்பி விட்டார்கள்.
ஒரு வேளை இக்கதை உண்மை என்று வைத்துக் கொண்டால், அது இவ்வாறாக இருந்திருக்க வேண்டும். நாம் சொல்வோமில்லையா குழந்தைகளிடம் நான் ரெடின்னு சொன்ன உடனே நீ என்னைப் பிடிக்க வறியா?” – இப்படி சொல்லி விட்டு ஓடி, போக்கு காட்டிப் பின் அதனிடம் அகப்பட்டுக் கொண்டாற்போல ஒரு பாசாங்கு செய்து அதை மகிழ்விப்போமே, அதைப் போல இந்த பஸ்மாசுரக் குழந்தையிடம் பரமேஸ்வரன் விளையாடியிருக்க வேண்டும்.
என்ன புரிகிறதா? ஏன் புஸ்வாணக் கதை என்று வைத்திருக்கிறதென்று, புஸ்வாணம் ஏதோ பெரிதாக நிலா வரைக்கும் போவது போல சத்தம் போடும், ஆனால் சில நொடிகளில் அமுங்கி அடங்கி விடும், அதைப் போல சென்சேஷனலாக ஒரு கதை, பரமேஸ்வரனே ஓடினாரா, ஏன் என்று கேட்போமில்லையா, அப்படி ஆரம்பித்து கொஞ்சம் லாஜிக் எல்லாம் பார்த்தால் புஸ்வாணமாகும் கதை தான் இது.

பக்தி மணம் – ஸ்ரீ பெரியதாசர்

தஞ்சையை ஆண்ட கடைசி சில மன்னர்களில் ஒருவன் மன்னார் நாயுடு (சரித்திர ரீதியில் ஏதோவொரு ஜமீந்தாராகவும் இருக்கலாமென்றிருக்கிறது). தெய்வ பக்தியுள்ளவனாயினும் கூடாதார் நட்பு கொண்டவனாயிருந்தான்.   அவனிடம் சேஷாசல செட்டியார் என்பவர் ஷராப் ஆக இருந்து வந்தார். அவர்தம் மகன் பெயர் பெரியசாமி. மிகுந்த தெய்வ பக்தியுள்ளவர். தாமரை இலைநீர் போல உலகவாழ்க்கையில் இருந்து வந்தார். அவருடைய தெய்வ பக்தியைக் கண்ட மக்கள் அவரை பெரியதாசர் என்று அழைக்கலாயினர். ஒரு நாள் அரசன் புலவர்களை நோக்கி  “இங்கிருந்து வைகுண்டம் எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளது?” எனக் கேட்டான். அதற்கு அவர்கள் தங்களால் பதிலளிக்க இயலாதென்றும் பெரியதாசர் போன்ற மகானைக் கேட்டால் ஒருவேளை பதில் கிடைக்கலாம் என்றும் உரைத்தனர். உடனே அரசன் அவரை அழைப்பித்து தன்கேள்வியைக் கேட்கவும் அவர்  “எனக்கு வைகுண்டம் எங்கிருக்கிறதென்று தெரியாது. ஆனால் கஜேந்திரன் ஆதிமூலமேஎனக் கூவிய உடன் சங்குசக்ரதாரியாய் எம்பெருமான் வந்ததை வைத்துப் பார்க்கும் பொழுது வைகுண்டம் இங்கிருந்து கூப்பிடும் தொலைவில் தான் இருக்க வேண்டும்என்றார். அரசனுக்கும் இப்பதில் திருப்தியளிப்பதாய் இருந்தது. அவருக்குப் பலவாறாய் சிறப்புகள் செய்வித்தான். இப்படிப்பட்டவர் தன்னைப் புகழ்ந்து பாட வேண்டுமென்ற ஆசை அவன் மனதில் எழுந்தது. அவரைக் கேட்டாலோ நரசிம்ஹனைப்பாடும் வாயால் நரனைப் பாடுவதா?”என்று கூறிவிட்டார். அரசனின் கோபத்திற்கு தூபம் போடுவது போல சிலர்  “திருவுடை மன்னனைக் காணில் திருமாலைக் கண்டேனேஎன்று ஆழ்வார்கள் கூறியிருக்க இவனுக்கு எவ்வளவு திமிர்? என்று கூறவே அரசன் தண்டனைக்கான உத்தரவைப் பிறப்பித்தான். வீரர்களின் ஈட்டிகள் இவர்மீது பாய்ந்து கூர்மழுங்கி விழுந்தன. புலிக் கூண்டில் இட்டதும் புலி இவரைத் தொழுதது. நஞ்சிட்டனர். அடியவர்க்கு எதுவும் அமுதே என்றுஅதையும் அருந்தினார். யானைக்காலில் இடறச் செய்ய முயன்றனர். யானை இவரை சிம்மமாகக் கண்டு பயந்து ஒதுங்கியது. சூட்டுக்கோலால் சுடு போட்டனர். சீதோபவ ஹனூமத: என்று சீதம்மா முன்பு மாருதிக்குச் சொன்னாற் போல சூட்டுக்கோல்கள் குளிர்ந்து போயின. ஒன்றும் பலிக்காமல் போகவே கழுவில் இடுஎன்றான் அரசன். ஊர் மக்கள் அடியவருக்கா இந்தத் துன்பம் என்று வருந்திக் கண்ணீர் சொரிந்தனர். இவரோ நரசிம்ஹப் பெருமானையே தொழுது நின்றார்.


மன்னன் இங்கு மிடுக்காய்அமர்ந்திருக்கிறான். திசை திறந்து அண்டங்கீறி சிரித்தது செங்கண் சீயம்என்று கம்பப் பெருமான் இரணியவதைப் படலத்தில் கூறியது போல இடியோசை போல ஓர் கர்ஜனை கேட்டது. கம்பீரமாய் அரசன் முன் தோன்றினார் நரசிம்மமூர்த்தி. பயத்தினால் நடுநடுங்கிய அரசன் குப்புற விழுந்து விட்டான். கையிலுள்ள சாட்டையினால் சுளீர்! சுளீர்!  என்று அவன் முதுகிலே அடிகள் விழுந்தன. அலறினான். நரசிம்மர்பெரியதாசனை அடித்தாயே! அவன் என்ன குற்றம் செய்தான், சொல்! சொல்!என்று மேலும் சாட்டையைச் சொடுக்கினார்.ஓடு! அவர் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேள்என்று மேலும் ஒரு அடி அடித்து மறைந்து போனார் நரசிம்ஹஸ்வாமி.

‘நிறுத்து அவர்கழுவிலேற்றலை!” என்று அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு ஓடினான் அரசன் . பெரியதாசர் தம் பாதங்களில் சடாரென்று விழுந்து மன்னிக்கும்படி கதறினான். அவரோநீரே பாக்கியசாலி, எனக்குக் காட்சி தராத எம்பெருமான் நரசிம்ஹமூர்த்தி உனக்கு தரிசனமளித்துள்ளார், நீரே பாக்கியவான்என்று அரசனை வணங்க கொலைக்களமாகவிருந்த இடம் கோயில் போலானது. 

இதன் பிறகு ஸ்ரீ ரங்கநாதரே அந்தணனாக வந்து ஸ்ரீரங்கம் வரும்படி இவரை அழைக்க, இவரும் பூலோக வைகுண்டத்தை அடைந்து அரங்கன் சேவையில் அகமகிழ்ந்தார். ஆழ்வார்கள் பாடிய பாடல்களை அரங்கன் முன் பாடி பரவசமான இவரை ஓரிரவில் நரசிம்ஹ வடிவமாகவே வந்து எம்பெருமான் ஆட்கொண்டார்.                                    நன்றி – ஸ்ரீ மஹா பக்த விஜயம்

பால கங்காதர திலகர் நினைவு கூறும் சுவாமி விவேகானந்தர்

1892 ஆம் ஆண்டு, அதாவது சிகாகோவில் நடைபெற்ற உலகப் புகழ் பெற்ற சமயச் சொற்பொழிவுக்கு முன்னால், ஒரு சமயம் நான் பாம்பேயிலிருந்துபூனாவிற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். விக்டோரியாடெர்மினஸில் ஒரு சன்யாசி நானிருந்த ரயில் பெட்டிக்குள் நுழைந்தார். சில குஜராத்தி இளைஞர்கள் அவரைவழியனுப்ப வந்திருந்தனர். அவர்கள்  அந்த சன்யாசியை எனக்கு முறைப்படிஅறிமுகப்படுத்திய பின் பூனாவில் என் வீட்டில் தங்கியிருக்குமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொண்டனர். நாங்கள் பூனாவை அடைந்தோம். அந்த சன்யாசி என்னுடன் எட்டுஅல்லது பத்து நாட்கள் தங்கியிருந்த அவர் அடிக்கடி அத்வைதம் பற்றியும் வேதாந்தம்பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பார். சமூகத்தினருடன்கலந்து பழகுவதை அவர் தவிர்த்தார். அவரிடம்ஒரு சிறிதும் பணமிருக்கவில்லை. ஒருமான் தோல், ஒன்று அல்லது இரண்டு உடைகள், ஒரு கமண்டலம் – இவையே அவர் கொண்டிருந்தவை. பயணங்களின் போது யாராவது அவர்செல்லுமிடத்திற்கான பயணச்சீட்டை அளிப்பார்கள்.
ஸ்வாமிஜிஒரு முறை மஹாராஷ்ட்ரத்திலுள்ள பெண்கள் பர்தா முறையைப் பின்பற்றுவதில்லை என்பதில்மிகுந்த நம்பிக்கையைத் தெரிவித்தார். உயர் வகுப்பைச் சார்ந்த ஒரு சில மாதர்கள் முன்னாளைய புத்த பிட்சுக்கள் போலதங்கள் வாழ்க்கையை ஆன்மிகம், மதம்ஆகியனவற்றைப் பரப்புவதில் கழித்திருக்க வாய்ப்புண்டு. என்னைப் போலவே அவரும் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை யாருக்கும் துறவை போதிக்கவில்லைஎன்றும் மாறாக செயலில் பற்றற்று, அதனால்விளையும் பலனில் ஆசையற்று செயல் மட்டுமே புரியுமாறு உந்துவதாய்த் தான் நம்பினார்.
நான் அப்போது ஹீராபாக்கிலுள்ள டெக்கான் க்ளப்பில் உறுப்பினராய் இருந்தேன். அவர்களுடைய  வழக்கமான வாராந்திரசந்திப்புகள் ஒன்றில் ஸ்வாமிஜியும் என்னுடன் கலந்து கொண்டார். அன்றைய மாலைப் பொழுதில் அமரர் காசிநாத் கோவிந்த் நாத் தத்துவம் பற்றி ஒருசிறந்த உரையாற்றினார். யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் ஸ்வாமிஜி எழுந்து அவர் பேசியதின் மற்றைய ஓர் பரிமாணத்தை வெகுதெளிவாகவும் மணிப் பிரவாள ஆங்கிலத்திலும் எடுத்துரைத்தார். அங்கிருந்த அனைவரும் ஸ்வாமிஜியின் ஆற்றலில் வெகுவாய் கவரப்பட்டனர். அவர் சீக்கிரமே பின் பூனாவைவிட்டுச் சென்று விட்டார்.
இரண்டு அல்லது மூன்றாண்டுகளுக்குப் பின் உலக சமய மாநாட்டிலும் பின்இங்கிலாந்து, அமெரிக்காவிலும் அதி மகத்தான வெற்றி பெற்றுஸ்வாமி விவேகானந்தர் தாய்நாடு திரும்பினார். ஒரு சிலசெய்தித்தாள்களில் அவரைக் கண்டு “இவர் என்னுடன்பூனாவில் தங்கிய அதே ஸ்வாமி தானோ?” என்று எண்ணிஅதை அவரிடமே கேட்டும் கல்கத்தா செல்லும் சமயம் பூனாவிற்கும் வருகை தருமாறும்வேண்டிக் கடிதமொன்று எழுதினேன். அதற்கு உணர்ச்சி பூர்வமான பதிலொன்றைஎழுதிய அவர் அந்த சன்யாசி தாமே என்றும் தற்போது பூனாவிற்கு வருகை தர இயலாமைக்குவருத்தமும் தெரிவித்திருந்தார். அந்தக்கடிதத்தைக் காணவில்லை. அது  கேசரி ப்ராசிக்யூஷனிற்குப் பிறகு (1897)  மற்றைய பொது மற்றும் தனிப்பட்ட பலவற்றுடன் அழிந்து போயிருக்கக் கூடும்.
இதற்குப்பிறகு ஒரு முறை கல்கத்தாவில் நடந்த காங்கிரஸ் கூட்டத்தில் பங்குபெறச் சென்றிருந்தசமயத்தில் சில நண்பர்களுடன் ராமகிருஷ்ண மிஷனின் பேலூர் மடத்திற்குச்சென்றிருந்தேன். எங்களை ஸ்வாமிஜிமிகுந்த வாஞ்சையுடன் வரவேற்றார். நாங்கள்தேநீர் அருந்தினோம். பேசிக்கொண்டிருக்கையில்ஸ்வாமிஜி நகைச்சுவையாக என்னை துறவறம் மேற்கொண்டு தன்னுடைய பணிகளை பெங்காலில்தொடருமாறும் தான் அதை மஹாராஷ்ட்ரத்தில் தொடருவாரென்றும் கூறி…”யாருக்கும் வெளி மாநிலங்களில்தங்களுக்குக் கிடைக்கும் செல்வாக்குத் தன் சொந்த மாநிலத்தில் கிடைப்பதில்லைஎன்றார்
~ நன்றி, வேதாந்த கேசரி, ஜனவரி 1934
From TheReminiscences of Swami Vivekananda
தமிழாக்கம் –