சனாதன தர்மத்தின் ஆன்மிக பயிற்சிகள் – சிவராத்திரி

இதன் ஆங்கில மூலத்தைக் காண – http://www.gnanaboomi.com/mindful-maha-shiva-rathri

சனாதன தர்மத்தின் விரதங்களும் வழிபாட்டு முறைகளும் மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் வெறும் சடங்காகத் தோன்றினாலும் ஆழமான காரணத்தையும் குறிக்கோளையும் கொண்டவை. – சிவராத்திரி என்றால் இரவு முழுவதும் கண்விழித்து வழிபடுதல் என்று. ஆனால் அதன் உள்ளர்த்தத்தைப் பார்க்க முயலும் போது இது வெறும் சடங்கல்ல, பெரிய ஆன்மிக சாதனை என்பது தெளிவாகும். வாருங்கள்.  அத்தகைய ஒரு பார்வையை மேலோட்டத்திலிருந்து ஆழம் வரை சென்றும் அது இக்காலத்தில் எத்தகையதாகி விட்டது என்பதையும் கவனிப்போம்.

சிவராத்திரி தினத்தில் ஒரு வேளை உணவு மட்டும் கொள், இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து வழிபட்டுக் கொண்டிரு என்று நம்மிடம் சொல்லப் படுகிறது. நாமும் “இது எப்படி சாத்தியம்?” என்று கேட்டுக் கொண்டாலும், சரி முயன்று தான் பார்ப்போமே என்று நினைக்கிறோம். இரவின் தொடக்கத்தில் மெல்ல மெல்ல உடலின் இயக்கங்கள் குறையத் தொடங்குகின்றன, பசியாலும் பழக்கத்தாலும். எதுவும் தனக்கு என்று வரும்போது தான் தெளிவான கருத்தாகப் பதியும். இப்போது பசியால் உடலியக்கம் குறைய, மனது தன்னாலேயே பசித்திருக்கும் மற்றையோரை கருணையுடன் நினைக்கிறது. பசித்தால் எப்படி இருக்கும் என்பது புரிகிறது. புத்தி மனதுக்கு தகுந்தாற்போலே கட்டளை இடுகிறது. இதுவே சாதாரண நாளிலென்றால் நிலைமையே வேறு, மனதானது கோபதாபங்கள் போன்றவற்றுக்கு ஆளாகும். ஆனால் அதே குரங்குக்கு ஒப்பிடப்படும் மனது தெளிவான நிலையில் “விரதமிருக்கிறேன்” என்று  புரிந்தமையால் அடங்கி இருக்கிறது.

மேலும், மனவுறுதி மற்றும் பயிற்றுவித்த எண்ண ஓட்டங்களினால் மனதை வசப்படுத்த முடியும் என்று நமது சனாதன தர்மத்தின் பிரமிப்பூட்டும் மூதாதையர்கள் நமக்கு சொல்கிறார்கள். அதற்கு ஒரு பயிற்சியாக இன்றைய தினம் இறைவனை மட்டுமே நினை என்று சொல்கிறார்கள். இதை கவனமாகப் பார்க்கவும். மனதின் இயல்பு என்பதே கடந்த காலம் அல்லது எதிர்காலத்தில் உழல்வது தான். இதையே, மனதின் இயல்பு ஒரு எண்ணத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்கும் தாவிக்கொண்டு இருப்பது தான். குரங்கின் இயல்பு.அப்படி ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் மனதை மறுபடி “ஒரு நினைவுக்கு” கொண்டு வரத் தொடங்கு என்று சொல்கிறார்கள். சாஸ்திர-உபநிஷதங்களின் படி மனதின் உண்மையான ஸ்வரூபம் “இல்லாதிருப்பது” தான். ஆனால் நாம் இன்னும் அந்நிலைக்கு எட்டவில்லை. எனவே “ஒரு நினைவு”, இறைவனின் நினைவு என்ற ஒன்றில் ஓடும் மனதை மறுபடி மறுபடி கொணர வேண்டும் என்கிறார்கள். அதை சாதாரண நாட்களில் செய்வதை விட சிவராத்திரி, ஏகாதசி போன்ற நாட்களில் செய்யத் தொடங்கினால் பலன் உண்டு. அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தாலும், ஒரு உடற்பயிற்சி செய்பவர் உடற்பயிற்சிக் கூடத்திற்குச் சென்று, அந்த சூழ்நிலையில் பயிற்சி மேற்கொள்வது நன்றாக இருக்குமா அல்லது சாதாரண நிலையில், தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் பேசாமலும்
சோம்பேறிகளாகவும் இருக்கையில் செய்வது பலனுடையதாய் இருக்குமா? அப்படி தகுந்த சூழலில் மனது “சிவோஹம், ஓம் நம: சிவாய, ஹர ஹர மஹாதேவா” என்றெல்லாம் துதி செய்யத் தொடங்குகிறது.

மனது உடலைப் பின்பற்றுகிறது, உடல் மனதைப் பின்பற்றுகிறது. கையோடு கை கோர்த்தபடியே.

ஒரு கருத்து உண்டு. எந்தவொரு விஷயத்தில் நீங்கள் மனதையும் ஆன்மாவையும் முழுமையாக அர்ப்பணிப்பீர்களோ அந்த விஷயமானது தன்னகத்தே உள்ள “ரகசியங்களை” உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தும். மனதின் பின்னாலேயே, அதன் எண்ணங்களுடன் ஓடிக்கொண்டிருப்பதை விட அதை ஒரு தொடக்கப் புள்ளிக்கு மறுபடி மறுபடி திரும்புமாறு பயிற்றுவிக்கிறீர்கள். இத்தொடக்கப் புள்ளி என்பதை இஷ்ட தெய்வம் என்று கொள்கிறோம். இது சுலபமான ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. மனது ஓடுகிறது, அதை நீங்கள் ஓட விடுகிறீர்கள், கட்டுப்படுத்துவது இல்லை, ஆனால் அதைத் தன் தொடக்கப் புள்ளிக்குத் திரும்புமாறு நினைவு படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறீர்கள். மனதும் மறுபடி ஓடுவதற்காகவே திரும்புகிறது. இது மறுபடி மறுபடி நடக்கிறது. ஒவ்வொரு தனி மனிதருக்கும் உள்ள இயல்பைப் பொருத்து (இயல்பைப் பற்றியே ஒரு பெரிய கட்டுரை எழுதலாம், கர்மா, எண்ண ஓட்டம், இயல்பு, மனமுதிர்ச்சி என்று பலப் பல) காலப் போக்கில் என்ன நடக்கும் என்றால், இந்த பயிற்சியை மேற்கொள்பவருக்கு “ஒரு எண்ணம் எழப்போகும் முன்னரேயே அது எழப் போகிறது” என்பது தெரிந்து விடும். இது மேலும் முதிர்வடைந்து எண்ணமே எழாத நிலை ஏற்படும். இந்த நிலை, இதைத்தான் வேத தர்மம் “இருக்க வேண்டிய” நிலை என்கிறது. இப்பயிற்சியை மேற்கொள்ள மஹா சிவராத்திரி தினம் மிக மிக உகந்ததாகும். எப்படி படகை காற்றின் திசைக்கேற்ப செலுத்துவது சுலபமோ அதே போல. யோகப் பயிற்சி மேற்கொள்ள மஹா யோகியான சிவபிரானுக்கு உகந்த ராத்திரியை விட எது சிறந்தது?

முதலில், இப்பயிற்சி பொதுப்படையான சில பழக்கங்களை தகர்க்கிறது. தூக்கம், பசி, இரவு நேரம், இப்படி “பொதுவாக” நம்பப்படும் இயல்புகளைக் கடக்கிறது. கடந்து, பொதுவாக செய்யாத பயிற்சிகளைச் செய்யத் தொடங்குகிறோம், ஒரே இரவுக்கானாலும் சரி. இதை அனுபவமாகக் கூட பார்த்திருக்கிறோம். நம்முடைய பிறந்த நாள், மண நாள் போன்றவற்றில் மற்றவருக்கு அது ஒரு சாதாரண நாளாகவே இருக்கும். ஆனால் நம் மனதில் மட்டும் அன்றைய தினம் ஏதோ சிறப்பானது என்ற தோற்றமும், அதன் மூலம் நாம் காண்பதும் கூட ஒரு பொலிவுடன் இருப்பதாய்த் தோன்றும். அனைத்துமே மனதில் தான் இருக்கிறது என்ற சொல்லை நாம் நிச்சயமாக ஏற்றுக் கொள்ளலாம்.

தொடர்ச்சியாக ஒன்றை செய்து கொண்டிருப்பதில் ஆற்றல் உண்டு. எந்த ஒரு தற்காப்புக் கலை நிபுணரும் இந்த உண்மைக்கு சத்தியம் செய்வார். நன்கு பயின்ற ஒரு கராத்தே நிபுணர் விடும் குத்து ஒன்றினால் செங்கல்லைக் கூடத் தகர்க்க முடியும். உடலுக்கு ஒப்பிடும் இது மனதுக்கும் பொருந்தும். “மரா மரா” என்று சொல் ராம தாரக மந்திரமாகி ஜபித்தவரை வால்மீகியாகவில்லையா? இரவில் கண்விழித்து இருப்பது என்பது சாதாரணமாக ஒருவரை தன் இயல்பிலிருந்து மாறுபட்டு இருக்கச் செய்கிறது. அச்சமயத்தில் மனதில் “ஒன்றையே நினை” என்ற உறுதி ஒரே எண்ணமாகிய இறை என்பதைத் திரும்பத் திரும்ப நினைப்பது சாத்தியமாகிறது. தொடர்ந்த பயிற்சி நிரந்தரமாக்கும்.

மூளை பற்றிய ஆராய்ச்சியில் பலமுறை நிரூபிக்கப் பட்ட ஒன்று, ஒவ்வொரு எண்ணமும் மறுபடி மறுபடி நினைக்குங்கால் மூளையில் ஒரு மின்சார அதிர்வு போன்றவற்றை அனுப்புகிறது. அது மறுபடி மறுபடி நடக்கையில் அந்த எண்ணமானது வலுப்பெற்று, மனதில் நினைத்தது நனவிலும், நிஜத்திலும் நடக்க வைக்கிறது. விளையாட்டு வீரர்களிடம் சொல்லப் படுவது என்னவென்றால், தாங்கள் ஜெயித்தது போல எண்ணிக் கொண்டே இருங்கள் என்பதே. இது பலனளித்ததாய் பல விளையாட்டுக்காரர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இதில் ஆச்சரியமானது என்னவென்றால், அதை பன்னெடுங்காலத்துக்கு முன்னே ஆராய்ந்து, உணர்ந்து கொண்ட நம் பெரியோர்கள் இப்பயிற்சிகளை நம் தினப்படி வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாக ஆக்கி விட்டிருப்பது தான்! இறை நாமத்தை ஓதி உன்னை நிர்மலமானவனாக்கு என்பதே!

சரி, இத்தகைய பயிற்சியை ஒரு ப்ரதிமைக்கோ கல்லுக்கோ (சிவ லிங்கம், சிலாரூபங்கள் முதலியன) செய்வது எப்படி அறிவியல் சார்ந்ததாகும்? கல் ஒன்றும் கடவுள் இல்லையே என்று முழக்கம் கேட்கிறது! மிக்க நன்றி. ஹிந்துக்கள் கல்லைக் கும்பிடுபவர்கள் அல்ல. கல்லிலும் கடவுளைக் காண் என்பதே அவர்கள் உணர்ந்து கொண்ட தத்துவம். கடவுள் ஒருவர் உண்டேயானால் அவருக்கு உருவம் உண்டு என்றோ இல்லை என்றோ, கல்லில் அவர் உண்டு என்றோ இல்லை என்றோ மனிதனாகிய நீ என்ன சொல்வது? அவருக்கு உருவம் கிடையாது என்று நீ சொல்வாயானால் கடவுளின் அளப்பறிய ஆற்றலுக்கு நீ அணை போடுகிறாய் என்பதாகத் தானே பொருள்? அல்லது சாமானிய மனிதனைப் போல உன்னிடம் கேட்பதானால் “கடவுளுக்கு உருவம் இல்லை என்பதை நீ கண்டாயாக்கும்? “கடவுளால் உருவம் எடுக்க முடியாது என்கிறாயாக்கும்?”

அறிவியலுக்கு வருவோம். ஒரு பயிற்சியில்லாத மனதிற்கு அதை குவிப்பதற்கு ஒரு இலக்கு வேண்டும். வேதாந்தா அக்காடமி ஆஃப் மெட்ராஸ் (Vedanta Academy of Madras) அமைப்பினர் இதை ஒரு சுவையான உதாரணத்தின் மூலம் விளக்குவார்கள்.

ஒருவனுக்கு வானத்தில் தெரியும் மூன்றாம் பிறையை காட்ட அவனது நண்பர் முயல்கிறார்.
அவனுக்கு நிலா எங்கே என்று தெரியவில்லை. ஆகாயத்தைப் பார், மேலே பார் என்று கத்திக் கொண்டிருந்தால் மட்டும் தெரிந்து விடுமா? முதலில் ஆட்காட்டி விரலால் நண்பர் அவனுக்கு நிலவை சுட்டிக் காட்ட முயல்கிறார். தெரியவில்லை.
நண்பர் உடனே “அதோ அந்த மரம் தெரிகிறதா?” என்று கேட்கிறார்.
உடனே அவன் “கல்லைக் கும்பிடறவன் தானே நீ, மரத்துக்கும் நிலாவுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கேலி செய்கிறான்.
நண்பர் பொறுமையாக “உனக்கு அம்மரத்தின் மேற்கிளை ஒன்று வெளியே நீண்டிருப்பது தெரிகிறதா?” என்கிறார்.
அவன் ஆம் என்கிறான். அக்கிளையின் நுனி வரை உன் பார்வையை ஓட்டு. பின் நேர் மேலே பார் என்கிறார்.
அவனுக்கு நிலவு தெரிந்து விட்டது!

 

கிளை என்பது நிலவைக் காண உதவியாக இருக்கிறதே ஒழிய கிளை நிலவல்ல!
கிளை என்பது நிலவைக் காண உதவியாக இருக்கிறதே ஒழிய கிளை நிலவல்ல!

 

இதில் நிலவுக்கும் கிளைக்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லை தான். ஆனால் கிளை இல்லாவிட்டால் அவனுக்கு நிலா தெரிந்திருக்குமா? ஒரு வேளை தெரியலாம். இன்னமும் முட்டி மோதி, கொதிப்படைந்து, நிலவு என்பதே கிடையாது என்றெல்லாம் சொல்லலாம். அதே பதில் தான் கல்லைக் கும்பிடுபவர்கள் என்று எள்ளி நகையாடுபவர்களுக்கும். கல் கடவுள் இல்லை என்பது எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனால் “அங்கிங்கெனாத படி நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருள்” என்பதில் கல் என்ன விலக்கு? எங்கும் வியாபித்திருப்பவன் என்றால் என்ன? நாங்கள் கல்லில் இருக்கும் பரம்பொருளைக் காண்கிறோம். நீங்கள் கல்லை மட்டும் காண்பதில் எங்களுக்கு ஆட்சேபணையில்லை. ஆனால் உங்கள் பார்வைக்கு எங்களைக் குறை சொல்லாதீர்கள் .

Visualizing தான் இன்றைய உலகின் தாரக மந்திரம். இதைத் தான் பன்னெடுங்காலமாக ஹிந்துக்கள் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணோம், நாயைக் கண்டால் கல்லைக் காணோம் என்பதும் மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை – மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை

என்பதின் உண்மைப் பொருள் மேற்சொன்ன Visualizing முறை தான்.

இப்படி ஒவ்வொரு சடங்கும் ஆழமான ஒரு குறிக்கோளைக் கொண்டதாக இருக்கிறது. பொதுவாக, மனதைப் பயிற்றுவிப்பது, புலன்களைக் கடந்த நிலையை இறையை உணர்வது போன்ற குறிக்கோளே இப்பயிற்சிகளில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. எனவே இச்சடங்குகளை வெறும் சடங்காகப் பாவிக்காமல் உட்பொருள் உணர்ந்து செய்தால் இது வெறும் புறச்சடங்கு அல்ல, மாறாக ஆழ்ந்த, ஒரு வாழ்க்கை முறை பற்றியது, அனைவருக்கும் பொருந்தக் கூடிய, பின்பற்றக் கூடிய மற்றும் எக்காலத்திற்கும் பொருத்தமான செயல் என்பது தெளிவாகும். அதன் உட்பொருளை உணராமல் செய்தால், அது கேலிக்கும் நக்கலுக்கும் உரிய கண்மூடித்தனமான மூடநம்பிக்கையாகி விடும். எனவே “எப்பொருள் யார்யார் வாய் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பதறிவு”.

இவ்வாறான சடங்குகளில் பெரும்பாலான மக்களால் அதன் உட்பொருள் மறக்கப்பட்டு வெறும் சடங்காகவும், பிரச்சினைக்குரிய ஒன்றாகவும், அரசியல், பணம் விளையாடும் ஆடம்பரமாகவும் ஆன ஒன்று தான் விநாயகர் சதுர்த்தி. நாடு முழுவதும் பெரும் ஆடம்பரமாகக் கொண்டாடப்படும் விழாவாகி விட்டது இது. சதுர்த்தியின் அழகே அதன் எளிமை தான். களிமண் என்பது எங்கும் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தது (?!). அதை வைத்து ஒரு பிள்ளையார் சிலை செய்து எங்கும் விளையக்கூடிய அருகம்புல், எருக்கம் பூ மாலை போன்றவற்றை அணிவித்து, பின் பண்டிகை முடிந்த பின் அதை விஸர்ஜனம் என்று ஆற்றில் கரைத்து விடுவது. இதில் ஒரு ஒழுங்குபடுத்தப் பட்ட சுழற்சி இருப்பதைக் காணலாம். களிமண்ணானது மீண்டும் ஆற்றில் கரைக்கப் படும் போது அதன் நீர்வளம் பாதிக்கப் படுவதில்லை, மாறாக பலமடைகிறது. இதில் தத்துவ தாத்பரியம் என்னவென்றால், களிமண், தண்ணீரால் செய்யப்பட்ட
இந்த பிரதிமை தண்ணீருடன் கலந்து விடுவது ஐம்புலன்களால் ஆன இவ்வுடம்பு தன் வேலை முடிந்த உடன் அவற்றிலேயே ஐக்கியமாவது போல. இயற்கையான முறையில், இயற்கையைப் பாழ் பண்ணாமல் நடந்த ஒரு சடங்கு. அதன் உட்பொருள் மறந்து போய் இன்றைய தினம் என்னவெல்லாமோ பொருட்களால் ஆன சிலைகள், வித விதமாய், கிரிக்கெட் ஆடும் விநாயகர், கம்ப்யூட்டரில் தட்டச்சு செய்யும் விநாயகர் என்ற கேலி கூத்துக்கள் ஒருபுறம், மற்றொரு புறம், பட்டாசு, ஊர்வலம், விநாயகர் முகத்தை விட விழா ஒருங்கிணைப்பாளர் முகம் பெரிதாகத் தெரியுமாய் சுவரொட்டிகள் என்று அருவருக்கத்தக்கதாகி விட்டது.அதன் சாயலிலேயே சிவராத்திரியும் மெல்ல ஆகிக் கொண்டு வருகிறதோ என்ற கவலை ஏற்படுகிறது.

சென்ற வருடம் தொலைக்காட்சியில் இரண்டு பிரபலமான (corporate) கார்பரேட் சாமியார்களின் சிவராத்திரி கொண்டாட்டங்கள் காண்பிக்கப் பட்டன. அதில் ஒரு கூட்டம் பிண்ணனிப் பாடகர்களை அழைத்து வந்து, அவர்கள் சினிமா பாட்டெல்லாம் பாடி, நடு நடுவில் ஷிவா ஷிவா என்று கூச்சல் போட்டுக்கொண்டு, நெருப்பை வைத்து நடனமாடிக் கொண்டு, இதில் கிடார் வாசிப்பவர் லெதர் ஜாக்கெட் எல்லாம் அணிந்திருந்தார். இன்னொரு கூட்டத்தலைவர் அனைவரையும் தூக்கி சாப்பிட்டு விட்டார். அவருக்குள் சிவன் இறங்கி விட்டாராம். கண்ணைச் சொருகிக் கொண்டு கையை உதறுவது போல மேலே தூக்கி உள்ளங்கையை அப்படியே பாம்பு போல குவித்து முகத்துக்கு நேரே கொணர்ந்து ஒரு பாம்பு டான்ஸ் போட்டார் பாருங்கள் – சகிக்கவில்லை! இது எல்லாம் கேலிக் கூத்தாகி விடுகின்றன, ஏனெனில் மேற்சொன்ன உட்பொருள் என்பது மறக்கப்பட்டு விட்டது.

நாம் வேகமாக உட்பொருள் மறைந்து வெறும் சடங்கால் ஆன வழியில் வேகமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறோம். கவனம் தேவை. ஒரு ஆசிரியர் குருகுலத்தில் பூனை ஒன்றை வளர்த்து வந்தாராம். அப்பூனை பாடம் நடகையில் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்ததால் மாணவர்கள் கவனம் சிதறுவதைக் கண்ட குரு, அப்பூனையை கட்டிப் போட்டு விட்டு வகுப்பைத் தொடர்ந்தாராம். பிற்காலத்தில் அக்குரு வழி வந்த மற்றொருவர் மாணவர்களைப் பார்த்து “நம் குருநாதர் பூனையைக் கட்டி வைத்து விட்டுத்தான் வகுப்பை ஆரம்பிப்பார், அந்த பாரம்பரியம் தொலையக் கூடாது, எங்கே பூனை ஒன்றைப் பிடித்து வாருங்கள். அதைக் கட்டி வைத்து விட்டு வகுப்பைத் தொடங்கலாம் என்றாராம். எப்படி இருக்கிறது கதை? அது போலத்தான் ஆகி விட்டது சதுர்த்தியும் சிவராத்திரியும். எனவே சரியான உட்பொருளை உணர்வோம் என்று விழித்துக் கொள்ளுங்கள். அதற்கு இந்த சிவராத்திரி துணை செய்யட்டும்.

நாம் சரியான கேள்விகளைக் கேட்போம், அது தான் சரியான பதிலை நமக்குத் தரும். நம் எண்ணங்களாலும் செயல்களாலும் தூய்மையடைவது ஒன்று தான் இச்சடங்குகளின் குறிக்கோள். எனவே இந்த மஹா சிவராத்திரி நாளில் அதன் உட்பொருள் உணர்ந்து விரதம் கடைபிடித்து இறையருள் பெறுவோம்.

ஓம் நம: ஷிவாய!

 

50 – Testing Agastya Muni, yet again!

Thank you dear readers! With His grace and your support, we are reaching the benchmark of 50th post in this series. Thank you!

The Grace of Siddha series can be read here.

 These are not stories. They are real incidents. Read through these and do reflect if anywhere, anything in these series is resonating with your own self. Do you feel any of these telling anything to you? Do you feel yourself that any of the phrase is a reflection of yours? Is there an answer to you in these?!

It was around 11 PM in the night when someone knocked my door. When I opened, I saw the total personification of poverty in that person wearing a dhoti and shirt with a soiled yellow cloth, unshaven.

“What do you want?”

“Namaste Sir. I heard that someone reads Nãdi here. Hence I came here to read Nãdi for me” – said that person.

I began to think, “Why is he in need of Nãdi, and that too at this hour?”

I felt the urge to say “It is not possible to read now, please come in the morning” but what Agastya Muni had ordered me is different. Whoever, wherever he or she comes from, at whatever condition, I must not say that I cannot read the Nãdi. Be it night or day, whatever time it may be, I must take bath at once, pray to Agastya and other Gods and must read the Nãdi.

In such readings, Agastya Muni will give me some orders from which I will know who came to have the reading and why.

I can be cheated. But the foremost of Siddhas, Agastya Muni cannot be. If the person who came tells the truth, they will get clairvoyance about their future. Otherwise, they will have to return empty handed and on top of it, they will incur Agastya Muni’s wrath as well.

I thought how could I tell all these to the person who came. But then I thought “Let’s just take bath and open the Nãdi. The rest is all in Agastya’s hand”. I invited the person in and made him sit. When I took bath, prayed to the Maha Muni and opened the Nãdi, He gave me a warning.

I read it and looked at the person who came.

Though his eyes were ticklish due to the light, apart from his dress, his structure seems to be that of a wealthy person. His forehead showed that he must have been well educated. How I saw him in the inadequate light ouside wad different than what I saw in him inside.

The way he sat in the sofa was decent. To sum up, he did not seem like he had suffered in life for anything. I paused the reading and looked at him.

“Why did you come here at this time to read the Nãdi?”

“Sire, I was running a business of selling dry chillies. It went down with a loss of eight lakhs. My relatives have abandoned me and I suffer for even a meal a day. Someone said that you will read the Nãdi and tell everything. How is my future? If nothing came useful, I have decided to consume poison and commit suicide” – he spoke in the dialect of Kongu (near Coimbatore). I requested Agastya Muni’s approval again.

About this person, Agastya Muni said “We know. He is the son of the disciple of the king with white beard and bears the name of the weapon that the Almighty has, the Vel. 

“He threw away the One with big belly whom he prayed for years resulting in his wife becoming insane. He is an onion merchant. In the bag he has, there is a copy of the letter from his beloved, ask him if it doesn’t. As he became crooked, he came here to test Agastya. Tell him not to venture in this!” – I was shocked to see what came out.

I didn’t say this out but mentioned “No, what Agastya Muni says seems different?”

He was adamant for half an hour and kept saying “no sir, what I say is true”

I realized that it was useless in engaging in this talk and it was getting late as well. So I said “Sir, your name is Velayudham. You are an onion merchant. Your father belongs to the Rationalist Movement started by E. V. Ramaswamy. You have thrown away the Vinayaka’s idol whom you were praying to, for all these years, on a result of which, your wife has gone insane. In the meantime, you are involved in an immoral affair. You have her photo and the letter she wrote to you in your shirt pocket. In order to see if Agastya Muni can say “all such” details, and to prove that Jeeva Nãdi is all false, you came here in the midnight in disguise. Agastya Muni asks you not to try testing Him” – I mentioned this in the normal language and then read out from the Nãdi on exactly how Agastya Muni said.

He kept quiet for five minutes.

Meanwhile, though I have been reading the Nãdi for all these years, I had a doubt, “What if this person says is true?”

I had a great fear – What if the information came in Agastya’s Nãdi is false?” I prayed to Agastya Muni earnestly. That person got up suddenly and came towards me…

He then fell at my feet, held it tight and I could see he is crying profusely. I generally do not agree to people falling at my feet. Reason being, due to previous karma, I am blessed with Agastya Muni’s Jeeva Nãdi. He has blessed me with the task of telling His sayings to others and I am just a medium. All the credit goes to Him and not me. But many a people think of me as Agastya, who reads the Nãdi. How many ever times I try to explain them, they don’t get it. I understood this person to be one such and I consoled him, asking him whats the matter.

“What you said is all true. I don’t believe in Nãdi. I belong to the Rationalists group. I said there is no God. I have broken the Vinayaka idol in one of the processions we held before. I wanted to prove this Jeeva Nãdi to be false and hence I came here in the midnight in disguise.” – while saying this, Velayudham was so charmed and I could see tears in his eyes.

I felt relieved and thought Agastya Muni had revealed “some more” information and the moment I began, he took out a letter from his shirt pocket and said ‘Read this, its ok’.

“No, please. I don’t have the habit of reading others’ letter”

“In order to get rid of caste issues, I had a firm resolve from young age, that marrying a higher-class woman will be the solution. But they got me married to a girl from my own community but we didn’t have any children. I took that as an advantage and got in to an immoral affair with a higher-class woman, gave her all facilities, kept her in a separate house. Once my wife came to know of this, she burst out. We had a Vinayaka idol made of emerald for generations together. My wife does the prayer offerings to it and I seldom visit the Pooja room.

It was a Vinayaka Chathurthi day. My wife finished her prayers to the idol, placed it in the table and said “Pledge on this Vinayaka’s name that you will not have an affair with that lady”. I said “What, are you thretening me? What can this Vinayaka do? I am the one who broke the idol remember?” and I threw away the idol. She did not expect this at all and eventually became insane. Since the woman I am in affair with was there, I thought I will live with her. But that lady thought that she was the reason for all these and committed suicide. From that day on, I am restless, cannot focus on my business which went in loss. This is what happened” – concluded Velayudham.

“What are you going to do from now on?”

“Now it is all what Agastya Muni will tell me. I am ready to do what He will suggest”

“Can this be believed?” – I asked with a little sarcasm, and prayed to the Maha Siddha Agastya “Please suggest him some remedies” and opened the Jeeva Nãdi.

The Maha Muni narrated about Velayudham’s previous birth and said that he should lit a Thoonga Vilakku (Litereally means the lamp that does not sleep) for 48 days for the lady who committed suicide, to get rid of Brahma Hathi dosha and that his wife will become alright in 43 days. He instructed not to try testing Him and mentioned that he and his wife will have a good married life. He ordered Velayudham to construct five Vinayaka temple along with his wife in different places out of which he will be blessed with three sons will be born to them, with the eldest of them will be born on a Vinayaka Chathurthi day itself.

Velayudham’s happiness knew no bounds as I read these. That night changed him as a person totally. He became a spiritualist.

Right on the 43rd day, Velayudham couple came to my place with his face radiating happiness. He had the holy bhasm on his forehead with Kumkum, a rudraksha on his neck – appearing as a ripened Shiva devotee. His wife had a divine radiance and it was hard to believe that she was insane just a few days back. She had all the qualities of the pious family lady resembling in her face. She spoke very well too. I began to ask as to how she got cured and Velayudham jumped forward to reply.

“I prayed to Vinayaka in an emerald idol both morning and evening. Someone came from Kolli hills to whom I narrated my wife’s condition. He gave some medicines and said that she will be cured in 18 days. I myself gave those medicines to her, after praying to Sage Agastya. Right on the 18th day, she became alright! I came here first to convey you this good news.”

I offered my sincere thanks to the Maha Siddha.

Though it is said that one cannot change his fate, Velayudham’s life shows a proof that a sincere prayer can. He constructed several Vinayaka temples. His business flourished and his first son was born on a Avani month, Vinayaka Chathurthi day. Then two more kids were born. He has named his house as ‘Agastya Kutil” and is offering his prayers to Maha Siddha Agastya everyday!

~ to be continued…!

49 – Guru, Disciple and Garland

The Grace of Siddha series can be read here.

These are not stories. They are real incidents. Read through these and do reflect if anywhere, anything in these series is resonating with your own self. Do you feel any of these telling anything to you? Do you feel yourself that any of the phrase is a reflection of yours? Is there an answer to you in these?!

Today’s episode is slightly different from the series of Siddha’s Grace. This is a direct perception of the person who narrates the experiences from Jeeva Nadi reading so far. Only difference is that the Guru Agastya joins hand with His Guru, the Skanda Guru and leaves us spell bound. They say that Microcosm equals Macrocosm. The incident here swears a testimony to the fact.


I have wondered when people say about the experiences they had, the blessings they received when they went to certain places. Ha! how blessed and pure souls are these, I use to think. But I have never thought as to ‘won’t we get such an experience’. If got, fair enough. But what has to happen, will happen, and one has to be deserving for it and develop the eligibility for it. I think even God lost His patience towards me and thought of orchestrating a divine play.

It was our Pongal day, a holiday resulting in less crowded places. Right from the morning, the mind was restless for unknown reasons. I have heard that the food influences the mind and so I tried recalling what I had the previous day. It was a mild and normal food. So it cannot be the reason. Something might happen and it will be for good, I told myself.

When I sat down for the lunch, a strange thought came in. The two names, Muruga and Agastya, kept revolving in mind. Why is this thought? I was surprised and decided ‘let’s ask’.

From my residence, there is a Subramanya Swamy temple in two hours’ drive. From there if we drive for another hour, a temple of Agastya Muni can be found. I thought let’s go to these two temple. It was two in the afternoon. I asked one of my relative and he accepted. We decided to go in a bike.

As usual, I stood in the pooja room and prayed “I request your presence be with me” and at once, a thought came and I decided, let’s ask anyway. Let them decide whatever they deem fit. I began…

“O Muruga, I request your help. There should not be any danger in the journey. There is one thing I will ask. If you feel I am qualified enough, please grant. It is this.

I need a garland that decorates your neck. This is not for me. Once I have your darshan, I am thinking of visiting the Agastya Muni’s temple as well. If you give me a garland, I would like to adorn that in the neck of your disciple Shri Agastya. I will not ask for a garland from the temple priest. If you feel like giving it to me, please grant. If you wouldn’t give, I will get it from a nearby shop and will put that on Agastya Muni. You decide on what should happen, what you will decide for my Guru, your disciple”.

Done. I have submitted my requests to Him and it is His part hereafter.

We started around 4 PM. I had forgotten this prayer to Lord Muruga when we started. Our focus was to go and come back safely and to have a good darshan. I didn’t even get anything for the pooja for Lord Muruga, I realized this after traveling for two hours and when we stepped on the shrine! O Muruga, what have you done? You have flattened my mind so much so that I forgot the most basic thing. I rebuked myself and stood in front of His shrine.

Muruga! Just as his name, handsome. He stood there smiling. The right shoulder bearing the Vel (personal weapon of Lord Muruga), well adorned, my mind began imagining all sorts of things while this strange thought came in. On a note, did He get this smile from Shriman Narayana? His father is always seen on meditation. But Shriman Narayana is always seen in Ananda Swaroopa (appearing blissful) either lying down in Anantha Sayana or while standing. We perceive God to the best of our ability, which is similar to the human appearance, but with super natural abilities etc. Hence, we like a smiling face. Probably this smiling face is learnt from Shriman Narayana” I thought.

The priest came from the temple and looked at me as if “What’s the matter?”

“I would like to do a archana for the Swamy” – I understood the priest’s mindset.

The archana began. I did not feel like asking anything. I stood there looking at His face. I felt as if I was in my Mother’s embrace during childhood. The same warmth spread over me now.

With my eyes remained closed for a while…’here’s the prasad for archana’ – the priest’s voice brought me back.

I gave some dakshina and opened the prasad to find Holy Ash, Sandalwood paste and a few flowers. I looked at Lord Muruga once with the prasad in hand and began to turn around.

“Stop” – a trembling voice said, as if Lord Muruga Himself calls. I looked at the priest’s face.

“Did you come by vehicle?” – he asked.

“Yes”

“Is it a car?”

“No. In a bike”

“Wait, I shall give you a garland”

The priest went in and took a garland adoring the Lord’s neck and handed it to me. I did not speak anything. I looked at his face and that of the Lord’s who is standing behind the priest. I offered my thanks with my eyes closed.

The priest went inside again and took a lemon, which was kept on the tip of the Vel, saying “Here, this is Gnana Pazham (the fruit of wisdom)”.

I smiled.

Within this, a priest who was chanting mantra sitting near Lord Subramanya said from there…

“Don’t say that as Gnana Pazham. Say “Skanda Pazham” and give”

I heard this word for the first time. My mind thought about His holy feet. How many thanks would I offer? How would it equate anyway? An ordinary person born somewhere, doing what he knows without hurting othrs – for such, will Lord Subramanya offer His blessings so right away?

“Cut down the thougths” – I felt like someone said this, within my head. Yes. If the stranding mind is controlled, one can realize the Almighty dwelling within. All such thoughts came in to mind, as Upadesha (advice, more aptly used in giving spiritual guidance).

Time to leave. I handed over the garland to my relative asking him to keep it very safe and that it has to be given to someone else and not for mine. He accepted it not understanding anything. After a while, I got the garland back for some unknown reasons.

We started the bike and I was thinking on what happened so far and I got focussed on to it, thereby we almost escaped an accident where we went pass by a mother and daughter who were crossing the road. The eyes were on the road with the mind fixed in the feet of Muruga. When my relative tried to vent his anger to them, I said ‘stop, the mistake is mine. My focus went in and it is not their mistake’ – the mother and daughter went with a smile, as if they heard what I said.

It was getting darker, nowdays it gets dark even around 6 PM. We reached the Agastya Muni temple. It was open, but the priest was not to be seen. We went inside thinking what to do. The temple was so serene and quiet. With lamps lit on both sides, Guru Agastya wore a silver kavacha (moulds, these made of silver and gold and are kept as a decorative item for the idols) and Samandhi flower stood there with Lobamudra. It was a beautiful sight. I stood very close to the shrine on the right side and began to intake the beauty while doing Guru-Vandana. A strange warmth surrounded us. Before I understand what it is, I thought of the garland. I took it out of the bag, kept in the entrance of the Shrine, stood up and began to speak to Him from within.

“O Agastya Muni!, I do not understand what happened today. It is a mistake to desire. The mind wanted something, and I prayed to Lord Muruga. He gave the garland that adorned Him. With the interest to hand it over to you, I came this long. But the priest is not to be seen anywhere. Please give me the blessing of seeing this garland adoring your holy neck. Whatever happens hereafter, is up to
you”

I surrendered these thoughts and offered my prayers, began to do pradakshina from the left side. Behind His shrine was seen a Vinayaka’s shrine under a tree. I went up to him and said “O Vinayaka! Please remove all obstacles” prayed with folded hands and felt inside my mind that he blesses me with his right hand raised. Ok, now everything will happen for good and I came back to Agastya Muni’s shrine, sat for meditation. I focussed on the holy feet of Agastya, did not know how long.

I heard someone came running – it was the priest. He appeared as if he had gone somewhere. He came enquiring ‘Please come, when did you arrive here?” and began to make arrangements for the Deepa Aradhana.

“O Sire, I have bought a garland for Agastya Muni, kept that in the steps of his shrine. Please take it”

“Yes I saw. I will take it” – said he.

He went inside the shrine and put that on Agastya’s neck. I was looking from here standing aside, and within a second, the garland disappeared! I was shocked a little, so I went to take a closer look and what I saw was the same Samandhi flower garland that was there before. There was no sign of the garland I gave, getting adorned in Agastya’s neck. I could not understand. The Deepa Aradhana got over and I went a little more closer. The garland was not to be seen. I stood there looking at Agastya Muni and felt as
if he is blessing me with his right hand raised.

How much ever I may stand here, I won’t see that garland, I felt. But the task I came for is done, let’s start. The moment I thought this, the priest gave me the prasad, a little sandalwood, holy bhasm, and a few flowers, just like how it was in Lord Muruga’s temple.

I thanked Agastya Muni and left. They thought of something. They did something. I was just a messenger, I felt. Why? Who knows? To get answers, I came back with questions. But what I thought happened. Who did this? It was them! Is it Muruga’s grace that guides? Only He knows!

Prayers to Lord Muruga’s holy feet! To Agastya Muni’s holy feet!

~ to be continued…!

 

48 – Some prefer experience than clairvoyance :)

The Grace of Siddha series can be read here.

These are not stories. They are real incidents. Read through these and do reflect if anywhere, anything in these series is resonating with your own self. Do you feel any of these telling anything to you? Do you feel yourself that any of the phrase is a reflection of yours? Is there an answer to you in these?!

 

“My son is aged 38 years. He is well educated and is earning really well. But he is still a bachelor. Can you please ask Agastya as to when his marriage will happen?” – came a couple.

A normal practice in India is that the Hindu girls get married anywhere from 21 years and the boys, 24. The parents appeared wealthy. Not sure if there was any dosha for which they did not do any remedy. The time they came was Ashtami. I was worried as they came looking for me that Agastya Muni should not say anything differently. Ashtami day is lucky for some, but this is a totally different thing.

“You seem desperate to get a good news but are asking this in an Ashtami day” – I thought I can avoid them on this day but they…

“For us, Ashtami day is fine and Agastya Muni knows this too. Please ask Him if you wish” – said they. I opened the Jeeva Nãdi and the Maha Muni said “To speak of auspicious events, it is true that Ashtami day is good enough for him. Not just for him, for many the days of Ashtami, Navami, Barani and Karthigai days will be beneficial. But don’t you take that decision yourself. You do not have the rights for it” – whipped the Sage.

“In that case, You did not give any clairvoyance on these days before. What was the reason?” – I was adamant too.

“That is my wish. Do what I say. This is not an order from a Siddha, but an order of Lord Shiva. Whoever comes on Dasami or Navami day, open the Jeeva Nãdi for sure. If Agastya permits you, go ahead and read. Else, close it down!” – the sage whipped me again.

From that day on, whatever Thithi it may be, I will silently open the Jeeva Nãdi and if Agastya Muni says He will give clairvoyance, I will proceed to read, else I will close it down.

Since the Maha Muni said that Asthami day is beneficial for them, I proceeded to read further.

As per his previous birth’s karma, he does not have the blessing of marriage. But since his parents have performed pooja for 15 years, he will get a bride with a slight challenge. Is he ready to accept such a proposal?” – asked Agastya Muni.

“A slight challenge? How would that be?” – asked the parents.

The girl would be a young widow from a poor family. She could be somewhat good looking. Her sister is physically challenged in her legs. She will be a god-loving person. Will you accept if a proposal come from such a family?” – when the Maha Muni said this, the parents’ face shrunk a little.

Five minutes passed by and nothing came out of their mouth. It was clear that they were not ready to accept a bride from such a condition.

“The boy is in a foreign land. There were many good proposals that came, but we did not try our best in choosing them. Even now, there is a proposal from a wealthy family. If we give our nod, the marriage may get over right tomorrow” – the head of the family spoke with a little ego.

“In that case, please fix the same proposal. Why do you have to come here?” – I asked.

“Let that all be. Can you ask Agastya Muni again if the proposal we have got will get fixed in a marriage or not.” – now the mother said and pleaded again and again.

The proposal that will come from a poor family is what will suit you. If you accept anything else, it won’t last long. The rest is up to your wish” – concluded the Sage.

The parents left, not so convinced. It was clear that they were not satisfied with Agastya Muni’s reply.

A month passed by.

The parents came back to me with a wedding invitation which showed the same wealthy proposal they received.

“Congratulations” – I uttered just this and sat down. They gave a meaningful smile at me. I remained silent. I came to know only later that they wanted to insult me by giving the invitation.

Fifteen days went by.

The wealthy man came to me hurrying and said “There has been a big mistake. Only if you say ‘you’re forgiven’, I will move from here…”

“You are elderly and wouldn’t have committed any mistake. Why would I forgive you?” – I asked.

“Me and my wife have insulted Agastya Muni very much”

“How?”

“Agastya Muni said this that day itself, that only the proposal from a poor family will last long. We did not believe in these words at first. We finalized the proposal from a wealthy family that we liked. We fixed the date as well and sent out invitations to everyone. The boy and girl spoke to each other and we don’t know what happened. We were laughing out that Agastya’s words have gone wrong. But last night, the girl refused to get married and the event is canceled now!” – said the parent.“I am sorry about that. What do you want me to do now?”

“Can you please request Agsatya Muni’s words for me?”

“Yes” – said I and opened the Jeeva Nãdi.

Let him visit the Kula Devata temple and do archana and abhisheka. Let it not be lavish, but should be done with devotion. A very good proposal will come. Also, the marriage will happen on the same day as seen in the wedding invitation” – concluded the Sage in these simple words. He explained nothing further.

“Oh my! We haven’t done anything to our Kula Devata temple so far. My hearty thanks to Agastya Muni that He reminded me of this” – said the old man with a lot of hope and left. On the fifth day, they came back with the bride and the groom with the garland still adoring them.

Before I could ask, the father began. As per Agastya Muni’s orders, they set forth in a normal train to complete the abishekam and archana to the Kula Devata temple. There traveled a poor family along with them too. In them was a young widow. She was polite, and was complying to the family’s astrological calculations, the wealthy couple liked her very much.

Compared to the wealthy girl who insulted them, this girl seemed a lot better, their son had expressed this to his parents right there. Though they were shocked at first, they wanted to do what their son wanted and have spoken to the family traveling along.

The girl’s family got scared at first, and they did not expect that their young widow daughter will get such a proposal in the train. The girl’s father wanted to get the nod from their Kula Devata’s temple through the method of ‘requesting with a flower’, and if the deity agrees, they are fine for the proposal.

It is a practice still followed in some parts of the country where people ask a child to pick a flower between two, with one approving their request and the other expressing otherwise. The result is accepted to be the wish of the deity itself.

The surprising part is, the poor girl’s family was heading to the same temple where the wealthy family was heading to. They liked each other and they got their acceptance through the ‘Flower based request’ from the temple. They did not want to delay it further and so they finalized the wedding right there.

The father mentioned this and said “Had we gone in our car, this wouldn’t have happened. Only that we went by train, just as Agastya Muni said, we got this alliance. This is a blessing of Agastya Muni for sure and we are indeed blessed” – said the parents.

When I heard this, all I thought is this one.

“Oh Agastya Maha Muni! Please fulfill everyone’s expectations as this!”

~ to be continued…!

47 – The watchful one

The Grace of Siddha series can be read here.

 These are not stories. They are real incidents. Read through these and do reflect if anywhere, anything in these series is resonating with your own self. Do you feel any of these telling anything to you? Do you feel yourself that any of the phrase is a reflection of yours? Is there an answer to you in these?!

There came a millioanairre lady with richness adoring her all through. Her body language clearly said that there is nothing that she has to earn in the hard way. She said in a casual tone, “All those lands nearby mine are sold out but not mine. Ask for a remedial measure from Agastya Muni for this”.

She spoke in a manner that it was not due to need of money that she wants to sell that land, but just that she could get a few more millions out of it. I did not feel like asking her for more details. I prayed to Agastya Muni and opened the Jeeva Nãdi.

Surprisingly, not a single word came out. I prayed again and opened the Nãdi one more time.

Nothing came at all.

I myself felt disturbed. I cannot tell a lie just to passify someone. At the same time, how can we avoid hurting her feelings, I began to think.

“O Amma, this day does not seem to be appropriate for you. Can you please come after a week?”

“No. I have to read it today. I am going abroad next week. It may take even a month for my return” – said the lady.

“I am sorry. It seems Agastya Muni does not prefer to say any clairvoyance to you today. You can come back when it is convenient for you. I will read it for sure then”.

“They read out at once in Vaideeswaran Temple. Even elsewhere, they read it at once when I go. You seem to be totally out of space. I am ready to pay you more if it requires.”

This irked me when she said, though I remained patient all along. I remained silent still. As there wasn’t any reply from me, she got up suddenly and went out, angrily.

One month passed by.

On a morning, that lady came to my office appearing so majestic said, “I did not come to you now to read Nãdi. I had a need that day so I came. But I did not get Agastya’s clairvoyance. But even without His clairvoyance, my land got sold ten times more than what I expected. I came here only to let you know of this.” – she spoke in such a low esteem for myself and Agastya Muni.

This day is Chandrashtamam and is the reason why I have to go through such insults – I greieved. I did not feel like touching the Nãdi that day.

Once Chandrashtamam pass by, on an early morning, I asked Agastya Muni as to why such insult happened to me from that lady. Agastya Muni said…

Let me tell you about that lady, listen. She is worse than that lady Kuni of Ramayana. She would do anything for money. On that day when she came to Agastya for Nãdi reading, she had an immoral physical affair and had come here without cleansing herself.

Not just that, eventhough she came to enquire about selling a land, it was not hers. She got it by threatening others with rowdies. Since she got it through illegal means, she wanted to dispose it off thinking that it might pose a problem later on. It is also true that there were a few Government officials who joined hands with her on this. Agastya Muni did not like this. You think of her as a millionairre, who robs poor people off their lands. Just wait for nine more days on what happens to this lady who spoke ill of you and me. Do not grieve. This lady at least came and insulted you straight forwardly. There are others, whom you do not know, on what they speak of us both. They too, will face the same fate as this lady” – Agastya Muni consoled and encouraged me.

Though it eased me out a lot, I waited for nine days to see what happens. I heard nothing, saw no news about anything.

On the tenth day, a person known to me came.

“Did you see today’s paper?”

“What’s up in it? Say it yourself eh?”

“A lady doing forgery for fifteen years, got hold of others’ lands by means of treachery and sold it to rich ones from other states, got arrested by the police”

I looked at him. “What was her name?”

He could not answer. I rushed out to a nearby shop and got hold of the newspaper which had her photograph on it under the same news.

Now…

That lady, after going through fourteen years of imprisonment, listens to Agastya Muni every now and then for guidance and is running an ashram for orphans and aged people.

~ to be continued…!