மாதவஸ்வாமி

மாதவஸ்வாமி பகவான் ரமணருக்கு 12 வருடங்கள் மிகச் சிறந்த சேவையாற்றியவர். அவரைப் பற்றி பகவான் மிகுந்த வாத்சல்யத்துடன் பேசிய இரண்டு நிகழ்வுகள்இங்கே கொடுக்கப் பட்டுள்ளது.
ரமணாஸ்ரமத்திலிருந்து சூரி நாகம்மாவின் கடிதம்
12 ஜூலை 1946
மாதவஸ்வாமி ஒரு மலையாளி. பாலக்காட்டின்அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் பிறந்தவர். பிரம்மச்சாரி. அப்போது 20 வயதே ஆன அவர் இங்கே சுமார் 15 ஆண்டுகளுக்கு முன் வந்து பகவானுக்குத் தனிப்பட்ட சேவையாற்றினார். புனித ஸ்தலங்களுக்குச் செல்லும் விருப்பமுடையவராயிருந்த காரணத்தினால் அவ்வவ்போது வெளியே செல்வதும் மீண்டும் திரும்புவதுமாயிருந்தார். அப்போது கும்பகோணத்தில் இருந்த பகவானின் ஒரு ஆஸ்ரம நிர்வாகியாக இருந்த மற்றொரு பக்தர் ஆச்சார்யஸ்வாமி இங்கே வந்திருந்துப் பின் காலமாகி விட்டிருந்தார். பின் மாதவஸ்வாமி அம்மடத்தின் நிர்வாகியாகி பின் சில காலமே வாழ்ந்திருந்தார்

மாதவஸ்வாமி
ஒரு நான்கு நாட்களுக்கு முன், அதாவது 8 அல்லது 9 ஆம் நாள் காலை, நான் பகவானிடத்தில் சுமார் ஒரு 7.30 மணிக்குச் சென்றேன். அவரை நமஸ்கரித்து எழுகையில்,பகவான் சொன்னார், “மாதவா போய் விட்டார்.”
அவர் அடிக்கடி இவ்வாறு ஸ்தல யாத்திரை சென்று விடுவாராகையால் நான் கேட்டேன்.
எங்கே?” 
பகவான் (புன்னகைத்தபடி)எங்கே? அங்கே, உடலை இங்கே விட்டு விட்டு” 
திகைத்துப் போன நான் எப்போ?!” 
முந்தாநாள் சாயங்காலம் 6 மணிக்கு
பின் கிருஷ்ணஸ்வாமியைப் பார்த்து, “அங்கேயிருந்த (கும்பகோணத்தில்) ஆச்சார்யஸ்வாமி இங்கே வந்து போய் விட்டார், இங்கே இருந்தவர் அங்கே போய் போய்விட்டார். அனைத்தும் விதி வசமாகவே நடக்கிறது. ரொம்ப நாட்களாக மாதவாவிற்குத் தான் ஸ்வதந்திரமாக யாரும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தாமலிருக்க வேண்டுமென்ற ஆசை இருந்தது. அவ்வாசை கடைசியில் நிறைவேறிவிட்டது. அவர் ஒரு நல்ல மனிதர்.ஒரு விளையாட்டுக்காக கும்பகோணத்திலிருந்த ஆச்சார்ய ஸ்வாமி மறைந்து அங்கே யாரும் இல்லாமலிருப்பதால் மாதவனை நீ அங்கே போவாயா?” என்று கேட்டேன். அதை ஏற்றுக் கொண்டு அங்கே போய் தன் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டு விட்டார். எப்படியெல்லாம் நடக்கிறது பாருங்கள்!
நான் தெலுங்கில் த்விபாதம் மற்றும் இன்னபிற ஸ்லோகங்களை ஒரு நோட்டில் மலையாளத்தில் எழுதிய போது மாதவா அதை தெலுங்கர் படிப்பது போலவே படிப்பார். அவருக்கு ஏதோ ஒரு சம்ஸ்காரம் இருந்தது தெலுங்கில். அந்த நோட்டை அவ்வவ்போது பார்த்துக் கொள்வேன் என்று தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றார். அது அங்கே இருந்தால் இங்கே கொண்டு வரச் சொல்லுங்கள்.
அய்யாச்சாமியிடமும் இதே தான். அவரும் ஒரு நோட்டைப் படித்து விட்டுத் திரும்ப கொண்டு வருகிறேன் என்று போனார். அவரே திரும்பவில்லை. அதே தான் இவர் விஷயத்திலும் நடந்திருக்கிறது.” 
அருணையிலிருந்து இறங்கி வரும் பகவான். அருகில் பக்தர் ஒருவருடன் மாதவஸ்வாமி
இதை சொல்லிய பின் பகவான் வேறு விஷயத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்துவிட்டார். பகவானை ஒரு நிழல் போல 12வருடங்கள் தொடர்ந்த, மிகுந்த பணிவானவரும் மென்மையானவருமான ஒருவர் திடீரென்று எங்கேயோ போய் மறைந்தும் விட்டர் என்பதை அறிந்த போது ஆஸ்ரமத்தில் கண்ணீர் விடாதவர்கள் யாருமிருக்கவில்லை. குஞ்சு ஸ்வாமிஅங்கு போய் அவரின் காரியங்களைக் கவனித்து விட்டு ஒரு 8 மணியளவில் திரும்பி வந்து பகவானை நமஸ்கரித்து விட்டு மாதவஸ்வாமி மன அமைதிக்காக இங்குமங்கும்அலைந்து விட்டு, அதை அடைய முடியாமல் நான் வெகு காலம் வாழ்ந்திருக்கமாட்டேன்என்று சொல்லிப் பின் கும்பகோண மடத்திற்கு வந்தார். ஒருநாள் திடீர் வயிற்றுப் போக்கு ஏற்பட்டு,  சோடா தண்ணீர் குடிக்கையில் மூச்சுவிட சிரமமிருப்பதாகச் சொல்லிப் பின் அவரைப் படுக்க வைத்தார்கள். அவர் நினைவு திரும்பவேயில்லை” என்று மடத்திலிருப்போர் சொன்னார்கள். அவர் உடலை நான் அங்கு செல்லும் வரை அப்படியே வைத்திருந்தார்கள். மூன்று நாட்கள் ஆன பின்னும் எந்த ஒரு மாற்றமும் ஏற்படாமலும் கெடாமலும் இருந்தது. அதை அடக்கம்செய்து விட்டுத் திரும்பி விட்டேன். அந்த நோட் எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை“. என்றார்.

ஜி.வி. சுப்பாராமய்யா நினைவுகூறும் பகவான்
ஒரு மதியம் ஸ்ரீ சுப்புலஷம்மா பகவானால் அன்புடன் பராமரிக்கப் பட்டு வந்த ஒரு வெள்ளை மயில் நம் மாதவஸ்வாமியாக இருக்கலாம்என்று எண்ணினார். நான் பின்னர் ஹாலுக்குள் நுழைந்த போது பகவான் ஒரு சிலர் அந்த வெள்ளை மயிலை மாதவஸ்வாமியின் மறு அவதாரம் என்று எண்ணுகின்றனர்என்று சொல்லிப் பின் அம்மயிலை மாதவாஎன்றும் அழைக்கலானார்
பகவானும் தொண்டனும்
1947 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 20 அன்று நான் தெலுங்கில் அம்மயிலைப் பற்றி எட்டு விருத்தங்கள் செய்து அதை பகவானிடம் சமர்ப்பித்தேன். மயூரவிருத்தம் என்ற அதை பகவான் மிக சிலாகித்து அதை ஸ்ரீமதி லலிதா வேங்கடரத்னம் அவர்களிடம் கொடுத்து அவர்தம் வீணையை மீட்டி இதைப் பாடுமாறு பணித்தார். ஒரு அரை மணியில் அவர் வீணையுடன் வந்து பாடுவதற்குத் தயாராகி விட்டார். அப்போது மாதவா (வெள்ளை  மயில்) அங்கிருக்கவில்லை. பகவான் சொன்னார் கதாநாயகனின் புகழ் பாடுகையில் அவர் இங்கிருக்க வேண்டாமோ?” என்று சொல்லி எங்கிருக்கிறாய் மாதவா? வா!”என்றார்.
அதோ! மண்டபக் கூரையிலிருந்து மாதவா குதித்து நின்றார். லலிதாஅவர்கள் பாடுகையில் அவர் தம் தோகையை விரித்து நடனமாடத் தொடங்கினார். இவையனைத்தையும் ஒளி வீசும் கண்களுடன் பகவான் அமர்ந்து பார்த்திருந்தார். பாடல் முடிவுற்றதும் மயில் வீணையருகில் போய் அதன் கம்பிகளை அலகால் மீட்டத் தொடங்கியது. அதைக் கண்டு பகவான் மாதவா உங்களை மீண்டும் பாடுமாறு சொல்கிறார்எனவே லலிதா மீண்டும் பாடத் தொடங்கினார். மாதவா மறுபடியும் நடனமாட ஆரம்பித்து விட்டார்! அது கடவுளர்களும் கண்டு மகிழும் ஒரு அரிய காட்சியாக இருந்தது!”
~ நன்றி, சரணாகதி, ரமணாஸ்ரமம்

லோகம்மாள்

சாதுக்களைக் கண்டு அவர்தம் வழிகாட்டலின் பேரில் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கப் பேராவல் பூண்ட லோகம்மாள் இளவயதிலேயே விதவையானவர். தவத்தில் சிறந்த தன் மாமன் ஒருவரிடம் பஞ்சாக்ஷர மஹா மந்திர உபதேசம் பெற்று இரவும் பகலும் அதை ஆயிரக்கணக்கான முறை ஜபித்து அம்மந்திர பலத்தாலேயே தன் உடல் முழுதும் எரிவது போன்ற வெப்ப உணர்வு தோன்றும் அவருக்கு.

பகவான் ரமணரின் புகைப்படத்தை லோகம்மா திருமங்கலதிதிலுள்ள ஒரு உறவினர் வீட்டில் கண்டார். இந்தப் பெண்மணி திருவண்ணாமலைக்கு அடிக்கடி செல்லும் பழக்கமுள்ளவர். ஆனால் லோகம்மாளின் உறவினர் அவரை இவ்வம்மையாருடன் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை.

தென்காசிக்கு ஒரு நண்பர் வீட்டிற்கு சென்றிருக்கையில் யாரோ ஸ்வாமி சமாதியானதைச் சொல்லக் கேட்டு லோகம்மா பீறிடும் ஒரு கேவலை வெளியிட்டுப் பின் அமைதியாகி விட்டார். பின் பகவான் தன் முன் கையில் கைத்தடியும் கமண்டலமும் ஏந்திக் காட்சி தந்ததைக் கூறினார். அந்தக் காட்சி எவ்வளவு தத்ரூபமாய், நிஜம் போல நிகழ்ந்ததென்றால் லோகம்மா சுவாமி சமாதியானார் என்ற சேதி சொன்னவரைப் பார்த்து “பகவான் ரமணர் நம் முன்னால் நின்று கொண்டிருக்கையில் எவ்வாறய்யா நீ கூறலாம் இப்படியெல்லாம்?” என்று கடிந்து கொண்டார். இந்தக் குழப்பம் பின்னாளில் தீர்ந்தது. சமாதியானது சேஷாத்ரி ஸ்வாமிகள், பகவான் ரமணரில்லை என்பது. இருப்பினும் லோகம்மாவிற்கு பகவானை நேரடியாக தரிசிக்கும் சமயம் அப்போது வாய்த்திருக்கவில்லை.

பின்னாளில் தன் குடும்பத்தில் சில பிரச்சினைகள் ஏற்பட்ட சமயத்தில் லோகம்மாள் ராமேஸ்வரத்திற்குப் பயணமானார். தன் கைம்பெண் வாழ்க்கையை இனித் தாள முடியாதென்று கடலில் பாய்ந்து உயிர்விடத் தீர்மானித்து, தன் முடிவை செயலாற்ற எத்தனிக்கையில் அவருக்கு “திருப்பதியிலிருந்து வரும் யாத்திரிகர்களுடன் திருவண்ணாமலை செல்ல வேண்டுமென்றும் அவர்தம் கனவு நனவாகும்” என்றும் ஒரு குரல் கேட்டது.

வெகு சீக்கிரத்திலேயே லோகம்மாள் பகவானின் பாதங்களையடைந்தார். அப்போது பகவான் அவர்தம் அருட்பார்வையால் லோகம்மாளை சுமார் பத்து நிமிடங்களுக்கு இடைவிடாமல் நோக்கினார். லோகம்மாள் பலமுறை தன் விழிகளை பலவந்தமாய் மூடிக் கொள்ளுமளவிற்கு ஒரு ஒளி அவர் கண்களில் தெரிந்தது. என் கண்கள் முழுதும் கண்ணீரால் நிரம்ப, நான் பகவானை பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.” எதற்காக இத்துணை நாளும் ஏங்கினாரோ அதை ஒரு சில நொடிகளில் அருளிவிட்டார் பகவான். லோகம்மாளின் வாழ்க்கை அத்தோடு முழுவதுமாய் மாறிவிட்டது.

(பகவானின் கண்களை உற்று நோக்குங்கள். அதிலுண்டாகும் மாற்றம் கண்டு அதிசயித்துப் போவீர்கள்.)

இச்சமயங்களில் லோகம்மாள் ஆஸ்ரமத்து சமையலறையில் தங்கி சேவை செய்து வந்தார். வீடு திரும்பும் வேளையில் பகவான் அவருக்கு “உபதேச மஞ்சரி”  தந்தருளினார். பின்னாளில் லோகம்மாள் ஆஸ்ரமம் வந்து மாதக்கணக்கில் தங்குவார், அச்சமயங்களிலெல்லாம் பகவான் அவருக்கு ஆன்மிக வழிகாட்டியாயிருந்தார்.

~ நன்றி – ரமணாஸ்ரமம் | சரணாகதி | The Mountain Path