மாதவஸ்வாமி

மாதவஸ்வாமி பகவான் ரமணருக்கு 12 வருடங்கள் மிகச் சிறந்த சேவையாற்றியவர். அவரைப் பற்றி பகவான் மிகுந்த வாத்சல்யத்துடன் பேசிய இரண்டு நிகழ்வுகள்இங்கே கொடுக்கப் பட்டுள்ளது.
ரமணாஸ்ரமத்திலிருந்து சூரி நாகம்மாவின் கடிதம்
12 ஜூலை 1946
மாதவஸ்வாமி ஒரு மலையாளி. பாலக்காட்டின்அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் பிறந்தவர். பிரம்மச்சாரி. அப்போது 20 வயதே ஆன அவர் இங்கே சுமார் 15 ஆண்டுகளுக்கு முன் வந்து பகவானுக்குத் தனிப்பட்ட சேவையாற்றினார். புனித ஸ்தலங்களுக்குச் செல்லும் விருப்பமுடையவராயிருந்த காரணத்தினால் அவ்வவ்போது வெளியே செல்வதும் மீண்டும் திரும்புவதுமாயிருந்தார். அப்போது கும்பகோணத்தில் இருந்த பகவானின் ஒரு ஆஸ்ரம நிர்வாகியாக இருந்த மற்றொரு பக்தர் ஆச்சார்யஸ்வாமி இங்கே வந்திருந்துப் பின் காலமாகி விட்டிருந்தார். பின் மாதவஸ்வாமி அம்மடத்தின் நிர்வாகியாகி பின் சில காலமே வாழ்ந்திருந்தார்

மாதவஸ்வாமி
ஒரு நான்கு நாட்களுக்கு முன், அதாவது 8 அல்லது 9 ஆம் நாள் காலை, நான் பகவானிடத்தில் சுமார் ஒரு 7.30 மணிக்குச் சென்றேன். அவரை நமஸ்கரித்து எழுகையில்,பகவான் சொன்னார், “மாதவா போய் விட்டார்.”
அவர் அடிக்கடி இவ்வாறு ஸ்தல யாத்திரை சென்று விடுவாராகையால் நான் கேட்டேன்.
எங்கே?” 
பகவான் (புன்னகைத்தபடி)எங்கே? அங்கே, உடலை இங்கே விட்டு விட்டு” 
திகைத்துப் போன நான் எப்போ?!” 
முந்தாநாள் சாயங்காலம் 6 மணிக்கு
பின் கிருஷ்ணஸ்வாமியைப் பார்த்து, “அங்கேயிருந்த (கும்பகோணத்தில்) ஆச்சார்யஸ்வாமி இங்கே வந்து போய் விட்டார், இங்கே இருந்தவர் அங்கே போய் போய்விட்டார். அனைத்தும் விதி வசமாகவே நடக்கிறது. ரொம்ப நாட்களாக மாதவாவிற்குத் தான் ஸ்வதந்திரமாக யாரும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தாமலிருக்க வேண்டுமென்ற ஆசை இருந்தது. அவ்வாசை கடைசியில் நிறைவேறிவிட்டது. அவர் ஒரு நல்ல மனிதர்.ஒரு விளையாட்டுக்காக கும்பகோணத்திலிருந்த ஆச்சார்ய ஸ்வாமி மறைந்து அங்கே யாரும் இல்லாமலிருப்பதால் மாதவனை நீ அங்கே போவாயா?” என்று கேட்டேன். அதை ஏற்றுக் கொண்டு அங்கே போய் தன் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டு விட்டார். எப்படியெல்லாம் நடக்கிறது பாருங்கள்!
நான் தெலுங்கில் த்விபாதம் மற்றும் இன்னபிற ஸ்லோகங்களை ஒரு நோட்டில் மலையாளத்தில் எழுதிய போது மாதவா அதை தெலுங்கர் படிப்பது போலவே படிப்பார். அவருக்கு ஏதோ ஒரு சம்ஸ்காரம் இருந்தது தெலுங்கில். அந்த நோட்டை அவ்வவ்போது பார்த்துக் கொள்வேன் என்று தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றார். அது அங்கே இருந்தால் இங்கே கொண்டு வரச் சொல்லுங்கள்.
அய்யாச்சாமியிடமும் இதே தான். அவரும் ஒரு நோட்டைப் படித்து விட்டுத் திரும்ப கொண்டு வருகிறேன் என்று போனார். அவரே திரும்பவில்லை. அதே தான் இவர் விஷயத்திலும் நடந்திருக்கிறது.” 
அருணையிலிருந்து இறங்கி வரும் பகவான். அருகில் பக்தர் ஒருவருடன் மாதவஸ்வாமி
இதை சொல்லிய பின் பகவான் வேறு விஷயத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்துவிட்டார். பகவானை ஒரு நிழல் போல 12வருடங்கள் தொடர்ந்த, மிகுந்த பணிவானவரும் மென்மையானவருமான ஒருவர் திடீரென்று எங்கேயோ போய் மறைந்தும் விட்டர் என்பதை அறிந்த போது ஆஸ்ரமத்தில் கண்ணீர் விடாதவர்கள் யாருமிருக்கவில்லை. குஞ்சு ஸ்வாமிஅங்கு போய் அவரின் காரியங்களைக் கவனித்து விட்டு ஒரு 8 மணியளவில் திரும்பி வந்து பகவானை நமஸ்கரித்து விட்டு மாதவஸ்வாமி மன அமைதிக்காக இங்குமங்கும்அலைந்து விட்டு, அதை அடைய முடியாமல் நான் வெகு காலம் வாழ்ந்திருக்கமாட்டேன்என்று சொல்லிப் பின் கும்பகோண மடத்திற்கு வந்தார். ஒருநாள் திடீர் வயிற்றுப் போக்கு ஏற்பட்டு,  சோடா தண்ணீர் குடிக்கையில் மூச்சுவிட சிரமமிருப்பதாகச் சொல்லிப் பின் அவரைப் படுக்க வைத்தார்கள். அவர் நினைவு திரும்பவேயில்லை” என்று மடத்திலிருப்போர் சொன்னார்கள். அவர் உடலை நான் அங்கு செல்லும் வரை அப்படியே வைத்திருந்தார்கள். மூன்று நாட்கள் ஆன பின்னும் எந்த ஒரு மாற்றமும் ஏற்படாமலும் கெடாமலும் இருந்தது. அதை அடக்கம்செய்து விட்டுத் திரும்பி விட்டேன். அந்த நோட் எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை“. என்றார்.

ஜி.வி. சுப்பாராமய்யா நினைவுகூறும் பகவான்
ஒரு மதியம் ஸ்ரீ சுப்புலஷம்மா பகவானால் அன்புடன் பராமரிக்கப் பட்டு வந்த ஒரு வெள்ளை மயில் நம் மாதவஸ்வாமியாக இருக்கலாம்என்று எண்ணினார். நான் பின்னர் ஹாலுக்குள் நுழைந்த போது பகவான் ஒரு சிலர் அந்த வெள்ளை மயிலை மாதவஸ்வாமியின் மறு அவதாரம் என்று எண்ணுகின்றனர்என்று சொல்லிப் பின் அம்மயிலை மாதவாஎன்றும் அழைக்கலானார்
பகவானும் தொண்டனும்
1947 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 20 அன்று நான் தெலுங்கில் அம்மயிலைப் பற்றி எட்டு விருத்தங்கள் செய்து அதை பகவானிடம் சமர்ப்பித்தேன். மயூரவிருத்தம் என்ற அதை பகவான் மிக சிலாகித்து அதை ஸ்ரீமதி லலிதா வேங்கடரத்னம் அவர்களிடம் கொடுத்து அவர்தம் வீணையை மீட்டி இதைப் பாடுமாறு பணித்தார். ஒரு அரை மணியில் அவர் வீணையுடன் வந்து பாடுவதற்குத் தயாராகி விட்டார். அப்போது மாதவா (வெள்ளை  மயில்) அங்கிருக்கவில்லை. பகவான் சொன்னார் கதாநாயகனின் புகழ் பாடுகையில் அவர் இங்கிருக்க வேண்டாமோ?” என்று சொல்லி எங்கிருக்கிறாய் மாதவா? வா!”என்றார்.
அதோ! மண்டபக் கூரையிலிருந்து மாதவா குதித்து நின்றார். லலிதாஅவர்கள் பாடுகையில் அவர் தம் தோகையை விரித்து நடனமாடத் தொடங்கினார். இவையனைத்தையும் ஒளி வீசும் கண்களுடன் பகவான் அமர்ந்து பார்த்திருந்தார். பாடல் முடிவுற்றதும் மயில் வீணையருகில் போய் அதன் கம்பிகளை அலகால் மீட்டத் தொடங்கியது. அதைக் கண்டு பகவான் மாதவா உங்களை மீண்டும் பாடுமாறு சொல்கிறார்எனவே லலிதா மீண்டும் பாடத் தொடங்கினார். மாதவா மறுபடியும் நடனமாட ஆரம்பித்து விட்டார்! அது கடவுளர்களும் கண்டு மகிழும் ஒரு அரிய காட்சியாக இருந்தது!”
~ நன்றி, சரணாகதி, ரமணாஸ்ரமம்

Multi-tasking, the wrongly conceived and most abused word

 
If there is one word that is wrongly misinterpreted and abused in work-life, it is the term multi-tasking.
 
Having been appreciated by the team on being good at multi tasking, I think back now and reflect. Is multi-tasking a polished word for being distracted?
 
To say upfront, doing too many things at the same time is NOT multi-tasking.
 
There were time when the job description had this word, almost in every openings. It reads like the following:
 
  • ability to multi-task
  • excellent multi-tasking capabilities
  • to be able to get multiple things done at once
 
…and so on. It use to be so funny reading those descriptions.
 
Thankfully, the jobs section almost got rid of this word nowadays as people started realizing the true meaning of it.
 
If you want to be truly productive, then focus on the task at hand and just that.
 
The following points could help being productive and less distracted.
 
* Having a precisetime to start and stop things.
 
Multitasking Clock
 
 
* I was surprised to see one of my colleagues who marked his objective and goal settings for the coming year with the following point: “come and go on time”. Do we need to say more?
 
* Switch off your gadgets when attending meetings and trainings. Gone is the time when people wondered at the person who kept sending texts and checking emails during meeting or training hours. They are now perceived either as a show off or the one who is not so efficient. Switch them off and ye shall realize that the world won’t turn apart.
 
* Focus on one task at a given point of time and just that, nothing else.
 
What is true multi-tasking then?
 
There isn’t any I am afraid. Like the computer makes you feel that it processes multiple requests at the same time, but only one thing gets executed at a given point of time. Likewise, focus on the task at hand. 
 
Example from The MahaBharata
 
Dronacharya asked the Kuru princes on what they see, pointing to the wooden bird target kept amidst the branches. Everyone said they saw everything, the tree,branches, leaves, the other princes around them, even including Dronacharya, in addition to the target. The only exception being Arjuna. He saw only the bird, no, not the bird, but only the neck of the bird which Dronacharya asked to aim. This is a perfect example for focus and concentration but I found it apt for focusing on one thing at a time too.
 
Focus on the task at hand. You will know that you are able to accomplish much more in a shorter span of time than running here and there doing small bit of everything and having done nothing as a whole.
 
Questions to the reader:
 
I am sure you must be adapting some techniques that you find useful and time saving. Why don’t you share them here for the benefit of us all?

Breathing is everything

Take it in any sense, it is true. The doctor cannot agree more with that, or the yogi, even the athiest. If there is one thing which is truly common among every living thing in the planet, it is breathing. And this breathing is the key to everything says none other than the Masters of the Mind aka our sages, rishis, munis, raja-yogis, hatha-yogis, the crown of all, Patanjali Muni
 
Try this experiment. When you are about to sleep, watch your breathing. You will notice that it has reduced greatly and is almost subtle. Watch your breath after you have climbed up the stairs, the obvious difference is felt. But this is not all, the breathing holds the key to our very realization. The name Pranayama, which is derived from Prana or Life Force and Yama – the regulation is all about breathing properly.
 
GnanaBoomi’s favourite Swami Vivekananda narrated the following story to the western world, which conveys the importance of breathing. Let us see it in his own words.
 
There was once a minister to a great king. He fell into disgrace. The king, as a punishment, ordered him to be shut up in the top of a very high tower. This was done, and the minister was left there to perish. He had a faithful wife, however, who came to the tower at night and called to her husband at the top to know what she could do to help him. He told her to return to the tower the following night and bring with her a long rope, some stout twine, pack thread, silken thread, a beetle, and a little honey. Wondering much, the good wife obeyed her husband, and brought him the desired articles. The husband directed her to attach the silken thread firmly to the beetle, then to smear its horns with a drop of honey, and to set it free on the wall of the tower, with its head pointing upwards. She obeyed all these instructions, and the beetle started on its long journey. Smelling the honey ahead it slowly crept onwards, in the hope of reaching the honey, until at last it reached to top of the tower, when the minister grasped the beetle, and got possession of the silken thread. He told his wife to tie the other end to the pack thread, and after he had drawn up the pack thread, he repeated the process with the stout twine, and lastly with the rope. Then the rest was easy. The minister descended from the tower by means of the rope, and made his escape.In this body of ours the breath motion is the “silken thread”; by laying hold of and learning to control it we grasp the pack thread of the nerve currents, and from these the stout twine of our thoughts, and lastly the rope of Prana, controlling which we reach freedom.”

 
 
 We do not know anything about our own bodies; we cannot know. At best we can take a dead body, and cut it in pieces, and there are some who can take a live animal and cut it in pieces in order to see what is inside the body. Still, that has nothing to do with our own bodies. We know very little about them. Why do we not? Because our attention is not discriminating enough to catch the very fine movements that are going on within. We can know of them only when the mind becomes more subtle and enters, as it were, deeper into the body. To get the subtle perception we have to begin with the grosser perceptions. We have to get hold of that which is setting the whole engine in motion. That is the Prana, the most obvious manifestation of which is the breath. Then, along with the breath, we shall slowly enter the body, which will enable us to find out about the subtle forces, the nerve currents that are moving all over the body. As soon as we perceive and learn to feel them, we shall begin to get control over them, and over the body. The mind is also set in motion by these different nerve currents, so at last we shall reach the state of perfect control over the body and the mind, making both our servants. Knowledge is power. We have to get this power. So we must begin atthe beginning, with Pranayama.”
 
Marvelousis’nt it? Now if and when you feel imbalanced or angry or disappointed, know that it can be brought to a control by controlling your breathing.
 

Find the Core Of Your Being!

The superconscious mind and the body of the soul have been around a long time. This immortal body of yours has been around a long time, and it’s seen many lives come and go, many experiences pass by the windows of its eyes. Some need no explanation, because they are the playing out of vibrations. Others do need an explanation, the explanation that would come and impress you intellectually from your superconscious, would give you power maybe to face an experience that was yet to come. So, don’t analyze every nuance of a reaction or try to anticipate the next series of experiential patterns, for life is a series of experiences. They are all great experiences.

Hold your center. Find the place within you that has never ever changed, that’s been the same for many lives, that feeling that has been the same within you since you were a little child up to this very time. Find that! Catch that vibration, and you’ve caught the vibration of the soul and identified it to your intellectual mind and your instinctive area of the mind. Then build on that. Work with that. Say to yourself, “There’s something within me that never changes, no matter what happens.”
 

Work on the analogy that if your foot hurts, your head doesn’t hurt. If you have a pain in your stomach, it doesn’t mean that you have a pain in your hand. In the very same way, if your emotions are upset and you’re suffering, there’s an area within you that’s calm, peaceful, dynamic, vibrant, watching. That’s the body of the soul. Work with that. Find that within you that has never changed, never will change, cannot change. All it can do is become more than what it is. This will give you understanding. This will allow you to innersearch, because you have an inner anchor which you’re always trying to get into. You have identified the core of yourself very, very thoroughly. And each time you have unwound the emotional patterns and the intellectual patterns of an experience, you’ve graduated out of that classroom and you’re on to greater and fuller experiences in this lifetime. If you would like to live a lifetime where you have no experiences at all, because you don’t like experiences — you’ve had a lot of experiences that have been distasteful to you — you cannot do it on this planet. Lifetimes don’t come about that way on this planet. But the core of you is the observer of all experience of the emotional, the instinctive, the intellectual areas of the mind.

The Teachings of Sri Ramana Maharshi – Silence and Solitude

 
Devotee: Is a vow of silence useful?

Maharshi: The inner silence is self-surrender. And that is living without the sense of ego.
 
Devotee: Is solitude necessary for a sannyasin ?
 
Maharshi: Solitude is in the mind of a man. One might be in the thick of the world and yet maintain perfect serenity of mind; such a person is always in solitude. Another may stay in the forest, but still be
unable to control his mind. He cannot be said to be in solitude. Solitude is an attitude of the mind; a man attached to the things of life cannot get solitude, wherever he may be. A detached man is always in
solitude.

Devotee: What is mauna?
 
Sri Ramana Maharishi
 

Maharshi: That state which transcends speech and thought is mauna; it is meditation without mental activity. Subjugation of the mind is meditation; deep meditation is eternal speech. Silence is ever
speaking; it is the perennial flow of ‘language’. It is interrupted by speaking; for words obstruct this mute ‘language’. Lectures may entertain individuals for hours without improving them. Silence, on the other hand, is permanent and benefits the whole of humanity. By silence, eloquence is meant. Oral lectures are not so eloquent as silence. Silence is unceasing eloquence … It is the best language.
There is a state when words cease and silence prevails.

~ Courtesy: Sri Ramanasrama, Tiruvannamalai

Sanatana Dharma & Information Technology

I happened to meet an interesting person who is a specialist in the domain of IT. From the many different topics we discussed, an interesting one about Hinduism came out. He began to relate Hinduism with terminologies commonly used in Information Technology. The interesting talk that we had is gladly being presented here. For those who feel the terms to be Greek and Latin, please check the end of this article for an amateur’s definitions about them. You can read this article first and later re-read it with those derivations and appreciate how well it matches :). Enjoy!
 
I had this thought about Hinduism, although might sound funny at first, its matching terminology with that we have in IT. It is so wonderful how they conceived such great thoughts so long ago and formulated a system (Dharma) which can be both the oldest and the newest, all at the same time.
 
Sounds interesting.
 
Yeah, see here, we talk about Fault Tolerance a lot. I think Hinduism has built in Fault-Tolerance. By saying this, I don’t literally mean that the system (Hinduism) has failures as in IT term which means that it continues to run even when some part of the system fails. But how it continues to run even when it is faced acute threat from external sources, I meant.
   
 
As you may know, Hinduism faced times where in its people were threatened to be killed or forcibly got converted if they wish to live. Even then, it survived through the constant appearance of preceptors who rise from time to time and by those honest common-men and women who incessantly followed through however little in number, which is phenomenal.
 
Hmm!
 
It has RAID built-in, which means its ideals and philosophies are distributed across various means (levels) which can be recovered even if its lost.
(eg) have you read Siddha’s songs that deliver deeper meaning when looked deeper yet providing simple truths and analogies from the surface? If you read it plainly, it does not seem to contain anything in depth, but if you know the inner meaning, it leaves you awestruck. 
 
 
Another example is the rangoli’s that we put in front of our houses. They are remarkable symbols of energy, as said by one of my Reiki master.
 
Built in backup. The Vedas are a perfect example. They are NOT books, they were NOT written, but were perceived and realized by sages. They say that one who is good at this science can actually listen to the vedic verses even now, which are in the ether (cloud computing! – available in the cloud, at all times – hey, don’t make fun of me, but I find this whole thing very interesting). It was Sage Vishwamithra who said that the universe is reverberating with the sound OM and it is said that one can hear it during their advancement in meditation.
 
No, no! Please go on, I find it interesting too.
 
Extensive support – here too, we get exceptional support from various sources, Parents to be the foremost, followed closely by the Guru, and with such a massive awakening of Hindus initiated by greatest men like Adi Shankaracharya, Sri Ramakrishna Paramahamsa, Swami Vivekananda, our Saint of Kanchi (Paramacharya), Sri Ramana, The Buddha,  (..and he goes on naming the great souls of India which will require another long endless post so I present just a few of their names here). What marvelous souls are they? They came in for the salvation of the poor and they lived only for that. They provided support to the downtrodden masses like anything. I sometimes feel very primitive and tiny before the compassion and knowledge they all had! (he keeps his head down, in deep thinking…and in a while…) – Hmm..!
 
These souls put forth greatest truths in such simple terms and they marvelously have interwoven them in our day to day practices. Have you ever wondered why we show camphor to our Gods?
 
Yeah sort of, but I would love to hear it from you.
 
(smiles) You too are a perfect IT guy, who says ‘I don’t know’ in polished terms. The camphor represents our ego. When we burn it, we get to see our soul. This is why they show arathi in temples to the Murthy, who is dark (like the soul is behind the dark veil) to tell us ‘burn thy ego to witness thy self’
 
 
 Image Courtesy – Flickr
 
Whoa, that’s a wonderful thought. I use to think why these people burn camphor making the whole place stained black etc. Hmm…I feel I am so primitive now!
 
It is scalable, meaning it has place for everything, everyone and continues to grow more. Great thinker, philosopher, saint, blind-folded follower of rituals, superstitious (their superstitions are derived out of the ignorance but not from the system), everyone has their place here. More scientific revelations are paving more clarity to the followers accelerating growth. Have you checked SSRF and IISH? They come up with excellent articles on meditation, chanting and they urge you to study the Sanatana Dharma, question it and understand it, so as to follow through, thoroughly.
 
 
 
Based on requirements (individuals who question everything can follow the Gnana Yoga, ones who are devoted can follow Bhakti yoga and the likewise), one can choose the path that suits them. Sanatana Dharma does not expect the same coat to be fit in every Tom Dick and Harry. We are different and so is our perception, style and level of maturity. Fascinating too is that even the atheists do have a part. They are the ones who follow the stronger ‘Nethi Bhava’, which is negating the non-real by saying ‘not this, not this’ till they find the absolute truth. This falls under the broader category of Gnana Yoga, yoga of discrimination.
 
To sum up, I would say, Sanatana Dharma (aka Hinduism as it is commonly misinterpreted) is the perfect, state-of-the-art, Open Source  system ever. If we think of copyrighting the whole lot of truths laid down by Sanatana Dharma, its unimaginable since the very foundation of our human evolution, like Indus Valley Civilization and the Vedic period, seems to have erupted from this! The truth is laid down before you. You are free to test it, question it and validate it, and realize yourself. Sometimes it is modified by people to suit their comfort also (a not-so-great part however). By open source, I just mean the extensive source of knowledge is available to rich and poor alike. This is a system that seems to have benefited the poor more than the rich. I think India as a whole must start its Open Source methodology to solve its current problems.
 
This is a marvelous analogy. Thank you for sharing it with me. It was wonderful listening to you about it.
 
I am not sure if you’re thinking ‘this guy’s system (pointing his head), must have crashed’ but I enjoyed chatting with you too! 🙂
 
 
Terminologies and their IT derivations:
Fault Tolerance – the design which enables a system to continue operation, even at a possibly reduced level, rather than failing completely when some part of the system fails.
 
RAID – Redundant Array of Independent (as opposed to inexpensive, which is matching too) Disks. It is a storage technology that combines multiple disk drive components into a logical unit. Data is distributed across the drives in one of several ways called “RAID levels”, depending on what level of redundancy and performance (via parallel communication) is required.
 
Backup – It simply means to have a safe copy of your data that you find important. It is usually stored elsewhere, like in an external hard disks, internet (SkyDrive from Microsoft) and the likewise.
 
Scalable – how well a system enables addition or growth, like adding more hardware to an existing setup.
 
Open Source – is a philosophy or pragmatic methodology that promotes free redistribution and access to an end product’s design and implementation details, the product is free to be used (like free food)

Questioning – a vital base of Sanatana Dharma

 Perhaps, the core of Sanatana Dharma is solidified with this very attribute of Questioning. It is only by questioning, inquiring that one learns. It is also a proof to good listening, to ask good questions. Quite interestingly, almost any form of thought which is directed to learning is a question. Our ancestors used this natural way of the mind to imbibe their teachings. They not only encourage us question them, but dares us to challenge their claims!

image

 

Our Puranas illustrate a lot of dialogues between characters. Be it Yudhisthira answering the Yaksha’s questions in the Mahabharata or Arjuna questioning the Lord Himself through which the wonderful Gita was uttered by Lord Krishna, or Nachiketa questioning the Lord of Death to know what the absolute truth is, our Dharma encourages us to question more. It is said that the Vedas are a compiled formation of questions and answers.

The present is echoed with a lot of questions raised (thankfully) by our younger generation, by the non-believers and on-lookers, urging us to check our authentic references for answers. It is a common misconception that the young ones question a lot and they don’t quite follow what has been said. Contrary to this, given the proper answer, they are clear and keen on following something than the skimmers and old ones who will know some facts here and there and quote it during their meetings with foreigners only to show off. They seldom know that the foreigners know much deeper about Sanatana Dharma than themselves.

Coming back, the guru-shishya (guru-disciple) parampara is a wonderful method of questioning and enlightening the inquisitive mind. The guru not only answers, but propels the student to question more, thereby expanding his field of knowledge. The children are to be taken as a role model in questioning. They question everything and don’t pollute their minds with unwanted blocks. They question what they don’t know, what interests them, simple. The very first of Lord Buddha’s eightfold path is ‘Right View’, which means to see and understand things as they really are. Needless to say, asking the right questions will help one get the real view about something.

image

Here is an excerpt from Adi Shankaracharya’s Prashnothara Ratna Malika, a wonderful name which means Gem-Garland of Questions & Answers!

” Oh Lord! Which is to be taken?

The utterances of the Guru (Guruvachanam!)

The next question naturally is…

“Who is a Guru?

“One who has realized the truth and ever strives for the good of the disciple”

Today, in the myriads of corporate gurus and self-proclaimed gurus, the above answer can be easily read as “the one who never cares for the good of the disciple”. So care must be taken in posting the right question and to find the right Guru. Though this looks like a daunting task, it is said in the scriptures that for the right student who yearns for the guru, the right Guru will appear. Till then, keep your eligibility criteria under check and beware of the pseudo and boasting ones who call themselves as modern-age gurus.

Let’s ask right questions to get the right answers and never stop till we get it.

 

 

Even power cut is good sometimes!

I happened to visit Rameshwaram recently. Among the other beautiful things in the temple such as the world famous 3rd corridor, abhisheka to theSpatika Linga at 5 in the morning and the likewise, an incident happened whichnot only gave goosebumps but also wonder and inspiration.
 
The darshan of Ramanatha Swamiis done. We walk along the pathway towards Ambal’s shrine. A fairly decentcrowd. At first, the darshan happened as it were, normally. We started walkingalong the elevated wooden pathway (its a very good idea to have it before theshrine, enabling even the person at the far end have good darshan)and were slowly moving forward. 
 
 
Image Courtesy: Flickr 
 
Asa habit of many of us, I was moving without taking my glance out of Ambal, theMother of all creations and it happened. All of a sudden, the power went off,poof, and lo and behold! The beauty of Parvathavarthini amidst the traditionaloil lamps is beyond verbal explanations. It was as if She is suddenly there infront of us, smiling graciously at us. This mesmerizing event continued for awhile and the power came back.
 
I thought of Kerala where all the temples are lit up traditionally withoil lamps. Though the abundance of oil in that state gives some reasons forthis, a good thing to get inspired from them is their following of traditions.The aesthetically pleasing deitywith the sanctum sanctorum lit up using our traditional oil lamp looks faaarmore beautiful than the modern electric ones. IMHO.
 
Evenpower cut is good, sometimes!

என்ன ஆனார்கள் ததாஸ்து தேவர்கள்?

என் பாட்டி சிறு வயதில் சொல்வதுண்டு. நீ பேசுவதெல்லாம் நல்லதாக இருக்கணும் என்று. ஏன் என்று கேட்டதற்கு ததாஸ்து தேவர்கள்வீட்டின் நாற்புறத்திலும் இருப்பார்கள். நீ என்ன சொன்னாலும் ததாஸ்து, ததாஸ்துஅதாவது அப்படியே ஆகட்டும், அப்படியே ஆகட்டும்என்று சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார்கள் என்றார். அதனால் தான் நம் வீடுகளில் மங்கல வாத்தியங்களை ஒலிப்பதும், மந்திரம், ஸ்லோகம் மற்றும் தெய்வ வழிபாட்டுப் பாடல்கள் என்று வரையறுத்துள்ளார்கள் என்றும் கூறினார்.
 
மிக நல்ல விஷயமாயிற்றே இது!
 
பல வருடங்கள் கழித்து, இப்போது நான் என் பாட்டியைக் கேட்கிறேன், “பாட்டி, என்ன ஆனார்கள் ததாஸ்து தேவர்கள்?”

பாட்டி: ஏண்டா?”

 
“பாட்டி, வீட்டிலே எப்போ பாத்தாலும் சீரியல் ஓடுது. அதில எப்போ பாத்தாலும் யாராவது அழறா. முன்னெல்லாம் வெறும் லேடீஸ் அழுகை தான் இருந்தது, இப்போவெல்லாம் ஆணுக்குப் பெண் சரிநிகர் சமானம் என்றார்ப் போலே ஆண்களும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு அழுகிறார்கள். எந்த சீரியலைப் பார்த்தாலும் பொதுவாக இருப்பது இவை: ஆஸ்பத்திரி, யாராவது மண்டையில் கட்டுப் போட்டுக் கொண்டு இருப்பது, சீரியஸான நிலைமை, ஒரு பெண் இன்னொருத்தியை ஏதாவது செய்து தாழ்மை படுத்த விழைவது (கண்ணியமான சொல்லாக இருக்க வேண்டும் என்று மிகவும் மெனக்கெட்டு இவ்வார்த்தையைப் பிரயோகித்திருக்கிறேன்), இன்னபிற. அதில் வரும் வசனங்கள், வார்த்தைகள் சொல்லுந்தரமன்று. (அவைகளை நான் இங்கு வரிசை படுத்தத் தேவையில்லை. நீங்கள் இக்கட்டுரையைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே உங்கள் வீட்டிலேயோஅல்லது பக்கத்து வீட்டிலேயோ கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்அப்படி ஒரு வாக்கியங்கள்.)
 
இதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ததாஸ்து தேவர்கள் என்ன செய்வார்கள் பாட்டி? ததாஸ்து என்று சொல்வார்களா அல்லது கொஞ்சம் இண்டெலிஜென்ஸ் பயன்படுத்திப் பேசாமலிருப்பார்களா? அவர்களுக்குள்ளேயே ஒரு வேளை ஏங்கிக்கொண்டிருப்பார்களோ ஏதாவது நல்ல வாக்கியம் கேட்காதா, நாமும் ததாஸ்து ததாஸ்து என்று உளமாற சொல்ல மாட்டோமா?” என்று.
 
 
 
பாட்டி முறைத்தாள், “போடா, ஏதோ பொழுது போகறதுக்காக பாக்கறோம், அதைப் பெரிசா சொல்றியே? நீ பாக்கற இங்கிலீஷ் படங்கள் என்ன வாழுதாம்? எப்போப் பாத்தாலும் துப்பாக்கியும் கையுமாஅலையறான், படார் படார்னு சுடறான், இதுக்கு என்ன சொல்றாய்?”
 
“ஆனா இந்தப் படங்கள்ல சப் டைட்டில் போடறானே பாட்டி? டி.வியை சத்தமில்லாம வைத்தாக் கூடப் போதுமே, இந்த மாதிரி கீழ்த்தரமான, ஒரு குடும்பத்தில் பேச, கேட்கக் கூசும் வசனங்களை அவன் சொல்றதில்லையே?
 
பாட்டி முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள், மனதிற்குள் புத்திக்குத் தெரியுது, மனசு கேட்க மாட்டேங்குதேஎன்று நினைக்கிறாளோ என்னமோ? டீவி என்பது ஒரு கருவி தான். அதில் நல்லதைத் தேடுகிறோமா இல்லையா என்பது நம்கையில் தான் உள்ளது. புஷ்பக விமானம் ஒன்று தான். அது குபேரனிடம் இருப்பதற்கும் ராவணனிடம் இருந்ததற்கும் வித்தியாசம் உண்டில்லையா?
 
என்று தணியும் இந்த சீரியல் தாகம்?
 

Image Courtesy:
Smiley & Choice