பக்தி மணம் – ஸ்ரீ பெரியதாசர்

தஞ்சையை ஆண்ட கடைசி சில மன்னர்களில் ஒருவன் மன்னார் நாயுடு (சரித்திர ரீதியில் ஏதோவொரு ஜமீந்தாராகவும் இருக்கலாமென்றிருக்கிறது). தெய்வ பக்தியுள்ளவனாயினும் கூடாதார் நட்பு கொண்டவனாயிருந்தான்.   அவனிடம் சேஷாசல செட்டியார் என்பவர் ஷராப் ஆக இருந்து வந்தார். அவர்தம் மகன் பெயர் பெரியசாமி. மிகுந்த தெய்வ பக்தியுள்ளவர். தாமரை இலைநீர் போல உலகவாழ்க்கையில் இருந்து வந்தார். அவருடைய தெய்வ பக்தியைக் கண்ட மக்கள் அவரை பெரியதாசர் என்று அழைக்கலாயினர். ஒரு நாள் அரசன் புலவர்களை நோக்கி  “இங்கிருந்து வைகுண்டம் எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளது?” எனக் கேட்டான். அதற்கு அவர்கள் தங்களால் பதிலளிக்க இயலாதென்றும் பெரியதாசர் போன்ற மகானைக் கேட்டால் ஒருவேளை பதில் கிடைக்கலாம் என்றும் உரைத்தனர். உடனே அரசன் அவரை அழைப்பித்து தன்கேள்வியைக் கேட்கவும் அவர்  “எனக்கு வைகுண்டம் எங்கிருக்கிறதென்று தெரியாது. ஆனால் கஜேந்திரன் ஆதிமூலமேஎனக் கூவிய உடன் சங்குசக்ரதாரியாய் எம்பெருமான் வந்ததை வைத்துப் பார்க்கும் பொழுது வைகுண்டம் இங்கிருந்து கூப்பிடும் தொலைவில் தான் இருக்க வேண்டும்என்றார். அரசனுக்கும் இப்பதில் திருப்தியளிப்பதாய் இருந்தது. அவருக்குப் பலவாறாய் சிறப்புகள் செய்வித்தான். இப்படிப்பட்டவர் தன்னைப் புகழ்ந்து பாட வேண்டுமென்ற ஆசை அவன் மனதில் எழுந்தது. அவரைக் கேட்டாலோ நரசிம்ஹனைப்பாடும் வாயால் நரனைப் பாடுவதா?”என்று கூறிவிட்டார். அரசனின் கோபத்திற்கு தூபம் போடுவது போல சிலர்  “திருவுடை மன்னனைக் காணில் திருமாலைக் கண்டேனேஎன்று ஆழ்வார்கள் கூறியிருக்க இவனுக்கு எவ்வளவு திமிர்? என்று கூறவே அரசன் தண்டனைக்கான உத்தரவைப் பிறப்பித்தான். வீரர்களின் ஈட்டிகள் இவர்மீது பாய்ந்து கூர்மழுங்கி விழுந்தன. புலிக் கூண்டில் இட்டதும் புலி இவரைத் தொழுதது. நஞ்சிட்டனர். அடியவர்க்கு எதுவும் அமுதே என்றுஅதையும் அருந்தினார். யானைக்காலில் இடறச் செய்ய முயன்றனர். யானை இவரை சிம்மமாகக் கண்டு பயந்து ஒதுங்கியது. சூட்டுக்கோலால் சுடு போட்டனர். சீதோபவ ஹனூமத: என்று சீதம்மா முன்பு மாருதிக்குச் சொன்னாற் போல சூட்டுக்கோல்கள் குளிர்ந்து போயின. ஒன்றும் பலிக்காமல் போகவே கழுவில் இடுஎன்றான் அரசன். ஊர் மக்கள் அடியவருக்கா இந்தத் துன்பம் என்று வருந்திக் கண்ணீர் சொரிந்தனர். இவரோ நரசிம்ஹப் பெருமானையே தொழுது நின்றார்.

அரசவை.

மன்னன் இங்கு மிடுக்காய்அமர்ந்திருக்கிறான். திசை திறந்து அண்டங்கீறி சிரித்தது செங்கண் சீயம்என்று கம்பப் பெருமான் இரணியவதைப் படலத்தில் கூறியது போல இடியோசை போல ஓர் கர்ஜனை கேட்டது. கம்பீரமாய் அரசன் முன் தோன்றினார் நரசிம்மமூர்த்தி. பயத்தினால் நடுநடுங்கிய அரசன் குப்புற விழுந்து விட்டான். கையிலுள்ள சாட்டையினால் சுளீர்! சுளீர்!  என்று அவன் முதுகிலே அடிகள் விழுந்தன. அலறினான். நரசிம்மர்பெரியதாசனை அடித்தாயே! அவன் என்ன குற்றம் செய்தான், சொல்! சொல்!என்று மேலும் சாட்டையைச் சொடுக்கினார்.ஓடு! அவர் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேள்என்று மேலும் ஒரு அடி அடித்து மறைந்து போனார் நரசிம்ஹஸ்வாமி.

 
‘நிறுத்து அவர்கழுவிலேற்றலை!” என்று அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு ஓடினான் அரசன் . பெரியதாசர் தம் பாதங்களில் சடாரென்று விழுந்து மன்னிக்கும்படி கதறினான். அவரோநீரே பாக்கியசாலி, எனக்குக் காட்சி தராத எம்பெருமான் நரசிம்ஹமூர்த்தி உனக்கு தரிசனமளித்துள்ளார், நீரே பாக்கியவான்என்று அரசனை வணங்க கொலைக்களமாகவிருந்த இடம் கோயில் போலானது. 

இதன் பிறகு ஸ்ரீ ரங்கநாதரே அந்தணனாக வந்து ஸ்ரீரங்கம் வரும்படி இவரை அழைக்க, இவரும் பூலோக வைகுண்டத்தை அடைந்து அரங்கன் சேவையில் அகமகிழ்ந்தார். ஆழ்வார்கள் பாடிய பாடல்களை அரங்கன் முன் பாடி பரவசமான இவரை ஓரிரவில் நரசிம்ஹ வடிவமாகவே வந்து எம்பெருமான் ஆட்கொண்டார்.                                    நன்றி – ஸ்ரீ மஹா பக்த விஜயம்

Leave a Comment